Hoofdtekst
Weerwolven:
Vroeger gingen de volwassen meisjes in de herfst-avonden bijeen bonen snijden voor de inmaak, en in de winter samen spinnen. Na afloop kregen de meisjes de koffie, en gingen dan huiswaarts. Belangstellende jongens waren dan van de partij, om als beschermer op te treden. Op een keer waren vijf meisjes op weg naar huis. Ze hadden al eerder op hun weg last gehad van een weerwolf, waarvoor ze als de weerlicht op de loop waren gegaan. Nu waren ze vergezeld van jongens. Dezen zouden de weerwolf dat eens afleren. Opeens was hij er weer, en wilde iemand op de rug springen. Een der jongens sloeg hem met kracht op zijn kop met een stuk hout. Hij zakte neer, en de hele troep ging er verschrikt tussenuit.
’s Morgens vond men achter een “schansenberm” het lijk van een hun bekend man, die zijn avontuur met de dood had moeten bekopen. Vermoedelijk moet het iemand zijn geweest, die ergens een hekel aan had, en de mensen op deze manier schrik aan wou jagen. Het was een getrouwde man. Het is volgens mijn moeder waar gebeurd in 1885. De meisjes, die dit meemaakten, waren van Rinckesfort en Zankberg.
Verslag 54, Omzetting van de Nederlandse tekst in Heldens dialect, van de verhalen ... in L291-32. Helden, 9-12-1969
Wat nou kumpt, ès mich dor mie mooder vör waor vertèld, en gebeurd in 1885. In d’n hèrrefst, as te aovende gét langer woordte, mos ter in de keuke van alles vör in de wintjer ingemakt were. Vief mèèdjes oet ’n buurt sjmeete zich bei-ein, öm samen bei elk van eur thoes boeënen te sjnieje. Nao aafluip bleve ze s’aovends nag é paar eurkes same sjpinnen en kooffie leutere. Wie ze zoolaat nao hoes gonge, krege ze laost van enne wèèrwolf. De mèèdjes gongen d’r dao veur tössen oet. Aug te jonges, die d’r ’n uigsken op heien, en eur aochternao zote, zogen dèè wèèrwolf.
Die jonges wore same neet zo bang, en zooën dè Wèèrwolf wel èns verjage. Wie ze öm wèr aantrooffe, vele ze öm aan. Ein de van de jonges sjloof öm neer mèt ’n hout. Sjmerges vong me aochter enne sjansenberm tösse Rinkesfort en de Zangkberg enne mins doeëd. ’t Waas enne getrouwde mins, dor èlkein gekend. Wat te reeë waas van dét wèèrwolven, ès neet bekènd.
Vroeger gingen de volwassen meisjes in de herfst-avonden bijeen bonen snijden voor de inmaak, en in de winter samen spinnen. Na afloop kregen de meisjes de koffie, en gingen dan huiswaarts. Belangstellende jongens waren dan van de partij, om als beschermer op te treden. Op een keer waren vijf meisjes op weg naar huis. Ze hadden al eerder op hun weg last gehad van een weerwolf, waarvoor ze als de weerlicht op de loop waren gegaan. Nu waren ze vergezeld van jongens. Dezen zouden de weerwolf dat eens afleren. Opeens was hij er weer, en wilde iemand op de rug springen. Een der jongens sloeg hem met kracht op zijn kop met een stuk hout. Hij zakte neer, en de hele troep ging er verschrikt tussenuit.
’s Morgens vond men achter een “schansenberm” het lijk van een hun bekend man, die zijn avontuur met de dood had moeten bekopen. Vermoedelijk moet het iemand zijn geweest, die ergens een hekel aan had, en de mensen op deze manier schrik aan wou jagen. Het was een getrouwde man. Het is volgens mijn moeder waar gebeurd in 1885. De meisjes, die dit meemaakten, waren van Rinckesfort en Zankberg.
Verslag 54, Omzetting van de Nederlandse tekst in Heldens dialect, van de verhalen ... in L291-32. Helden, 9-12-1969
Wat nou kumpt, ès mich dor mie mooder vör waor vertèld, en gebeurd in 1885. In d’n hèrrefst, as te aovende gét langer woordte, mos ter in de keuke van alles vör in de wintjer ingemakt were. Vief mèèdjes oet ’n buurt sjmeete zich bei-ein, öm samen bei elk van eur thoes boeënen te sjnieje. Nao aafluip bleve ze s’aovends nag é paar eurkes same sjpinnen en kooffie leutere. Wie ze zoolaat nao hoes gonge, krege ze laost van enne wèèrwolf. De mèèdjes gongen d’r dao veur tössen oet. Aug te jonges, die d’r ’n uigsken op heien, en eur aochternao zote, zogen dèè wèèrwolf.
Die jonges wore same neet zo bang, en zooën dè Wèèrwolf wel èns verjage. Wie ze öm wèr aantrooffe, vele ze öm aan. Ein de van de jonges sjloof öm neer mèt ’n hout. Sjmerges vong me aochter enne sjansenberm tösse Rinkesfort en de Zangkberg enne mins doeëd. ’t Waas enne getrouwde mins, dor èlkein gekend. Wat te reeë waas van dét wèèrwolven, ès neet bekènd.
Onderwerp
VDK 1676 F* 
VDK 1676 F* 
ATU 1676 - The Pretended Ghost
ATU 1676 - The Pretended Ghost
Beschrijving
Man die voor weerwolf speelt wordt doodgeslagen.
Bron
Collectie Engels, verslag 32, verhaal 7 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Rinkesfort
Rinkesfort
Zandberg
Zandberg
Plaats van Handelen
Maasbree
Maasbree