Hoofdtekst
Verborgen schatten:
Toen ik in 1902 trouwde, woonde ik eerst in Tegelen, en verdiende de kost met hout sjouwen. Ik kwam daarvoor veel op Duits gebied in de bossen. Het huis, waar we nu wonen, heb ik omstreeks 1930 gebouwd op een perceel bosgrond langs de grens, wat ik daar had kunnen kopen.
De “Pruusse’n”, waarmee ik in aanraking kwam, vertelden me, dat in de vlakke nabijheid vroeger “het gouden kalf” begraven moest zijn. De plaats zou te vinden zijn geweest op de kruislijn tussen vier aldaar staande oude linden. Van deze linden stond er in die tijd nog slechts één. Er is wel eens door mij aan oude mensen gevraagd, of hun bekend was, wanneer ze geplant waren.
Een “Pruus” ging in de buurt een grindkuil exploiteren. Er zat op dit perceel ergens een ronde verhoging. Toen hij met zijn afgraving in deze buurt kwam, kreeg hij van de overheid een verbod, om deze heuvel af te graven. De Oudheidkundige Dienst kwam hier een opgraving doen. Ik ben er dikwijls bij geweest, doch er is niets gevonden als donkere vlekken. Er was daar een “boedt” gebouwd. Gevangenen moesten er drie weken aan graven.
Verslag 56, Omzetting van de Nederlandse taal in het dialect van Helden, van de verhalen, ... in no. L291-33
Wie ich in 1902 trouwde, wonde we ierst in Tegele, en mos ich te koost verdéne mèt mienhout sjouwe. Ich kwaam daobei veul in de beu vlaak over de Duitse grens. ’t Hoes, oe ich nou woeën, heb ich in 1935 getummerd op e sjtök grongk op te grens. Pruusse zaochte mich, tét kort bei mien hoes “’t Gouwe Kalf” zo zien begrave. Op tèè plak zooë vreuger 4 lindjebuim zien gepótj. Nét op te kruutslien tössen die buim zo ’t kalf begrave ligke.
In mien buurt sjtong doe nag eine lindjenbaum. Ich heb an minsen hei en dao wel gevraogd, of ze nag gét wooste van ’t pote van dèèn baum; mér, niks.
Dao kwaam enne Pruus, dè dao ’n zangk-aafgraving begoos. Hè kwaam mèt aafbloeëten an ’n heuvelke, dét half vergrave waas. ’t Woord öm verbooën, öm dao nag wieër te graven, en dao kwaam ’n ploog volk oet ein of anger gevangenis 3 wèke graven, onger touzeecht van proféssers. D’r ès niks haards gevonge. Wél donker plek in dè gèle zangk. Alles ès opgeteikend. Van ’t kalf gè sjpoor.
Toen ik in 1902 trouwde, woonde ik eerst in Tegelen, en verdiende de kost met hout sjouwen. Ik kwam daarvoor veel op Duits gebied in de bossen. Het huis, waar we nu wonen, heb ik omstreeks 1930 gebouwd op een perceel bosgrond langs de grens, wat ik daar had kunnen kopen.
De “Pruusse’n”, waarmee ik in aanraking kwam, vertelden me, dat in de vlakke nabijheid vroeger “het gouden kalf” begraven moest zijn. De plaats zou te vinden zijn geweest op de kruislijn tussen vier aldaar staande oude linden. Van deze linden stond er in die tijd nog slechts één. Er is wel eens door mij aan oude mensen gevraagd, of hun bekend was, wanneer ze geplant waren.
Een “Pruus” ging in de buurt een grindkuil exploiteren. Er zat op dit perceel ergens een ronde verhoging. Toen hij met zijn afgraving in deze buurt kwam, kreeg hij van de overheid een verbod, om deze heuvel af te graven. De Oudheidkundige Dienst kwam hier een opgraving doen. Ik ben er dikwijls bij geweest, doch er is niets gevonden als donkere vlekken. Er was daar een “boedt” gebouwd. Gevangenen moesten er drie weken aan graven.
Verslag 56, Omzetting van de Nederlandse taal in het dialect van Helden, van de verhalen, ... in no. L291-33
Wie ich in 1902 trouwde, wonde we ierst in Tegele, en mos ich te koost verdéne mèt mienhout sjouwe. Ich kwaam daobei veul in de beu vlaak over de Duitse grens. ’t Hoes, oe ich nou woeën, heb ich in 1935 getummerd op e sjtök grongk op te grens. Pruusse zaochte mich, tét kort bei mien hoes “’t Gouwe Kalf” zo zien begrave. Op tèè plak zooë vreuger 4 lindjebuim zien gepótj. Nét op te kruutslien tössen die buim zo ’t kalf begrave ligke.
In mien buurt sjtong doe nag eine lindjenbaum. Ich heb an minsen hei en dao wel gevraogd, of ze nag gét wooste van ’t pote van dèèn baum; mér, niks.
Dao kwaam enne Pruus, dè dao ’n zangk-aafgraving begoos. Hè kwaam mèt aafbloeëten an ’n heuvelke, dét half vergrave waas. ’t Woord öm verbooën, öm dao nag wieër te graven, en dao kwaam ’n ploog volk oet ein of anger gevangenis 3 wèke graven, onger touzeecht van proféssers. D’r ès niks haards gevonge. Wél donker plek in dè gèle zangk. Alles ès opgeteikend. Van ’t kalf gè sjpoor.
Beschrijving
Graven op plaats waar gouden kalf zou zijn begraven levert niets op.
Bron
Collectie Engels, verslag 33, verhaal 7 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Tegelen 
Tegelen 