Hoofdtekst
Dwaallichten:
In 1900 waas ik al bei de poost in Bree. Wè dieën dao met twieë man dinst as bestèller. Idderen daag mos ein van os twieë nao Vènnel, de poost aafhale. Det waas twieë kieër twieë oor loupe. Van ’t Rooth tot in Hout-Blierick waas alles beus. Dao woord altied vertèld, dat ’t spoeëkde op de plaats wao de weeg zich kruutsde met de èvelderse-beek, en de weeg van ’t Rooth nao den Boosch. Ik bèn noeët vör ennen duuvel bang geweest. Mie vader zaocht altied: “As tich get mèns te zeen, det op spoeëke liekt, of det me neet good kan ongerscheië, dan mos te derrèècht op aaf gaon.”
Op ennen daag tege Koorstmis, (we gingen öm veer oor op weeg), kwaam ich dao op det punt. Op èns zaag ich dao get leecht schemere tössen de töp van de buim. Ich snabden d’r niks van. Ick pakden de zwaore stok met enne knoep, dèè ich bei mich hei, stevig vaost, en daocht: “Laot merk ome. Ich zal mie vel deur verkoupe.”
Klook leep ich d’n boocht in de weeg öm. Op èns zaag ich dao vör mich op te weeg in den duustere e sterk verleecht, schrikkelik groeët minsegezeecht, met enen dieke zwarten baard. “Nou,” daocht ik, “nou zal ’t d’r op aan kome.” Ich ter op aaf. Wat waas ‘t? De voorman, dèè idderen donderdig van Helmond nao Vènnel voor. Ich troof öm wel ens dökker. Hè hei enne zwarten baard.
’t Waas gaon “moezele” (motregenen), en hè waar bezig, de opgerolde hoef aochter tou te make. Daobei heij ’n de stalleucht (stormlantaarn) in de ker an eine reip gehange. Det leecht hei ich door de buim zeen schimmere. Wie hè eemend huurde’n aankome, sloog’n de hoef trök en keek dor de spleet nao aochter.
We schoten allebei in enne laoch. Ich ging bei öm in de ker zitte’n, en kwaam zoeë druueg in de stad.
Tot 1909 hebbe we det allemaol te voot gedaon. Toe woordten de bestèllers veurzeen van enne fiets. Dao door kwaam eine man over. Ömdet de aodste veur ginge, waas ’t de bedoeling mich te verplatse’n, en woo ich mien ontslaag neme. Daodoor kwaam ich in Nèèr an de poost.
In 1900 waas ik al bei de poost in Bree. Wè dieën dao met twieë man dinst as bestèller. Idderen daag mos ein van os twieë nao Vènnel, de poost aafhale. Det waas twieë kieër twieë oor loupe. Van ’t Rooth tot in Hout-Blierick waas alles beus. Dao woord altied vertèld, dat ’t spoeëkde op de plaats wao de weeg zich kruutsde met de èvelderse-beek, en de weeg van ’t Rooth nao den Boosch. Ik bèn noeët vör ennen duuvel bang geweest. Mie vader zaocht altied: “As tich get mèns te zeen, det op spoeëke liekt, of det me neet good kan ongerscheië, dan mos te derrèècht op aaf gaon.”
Op ennen daag tege Koorstmis, (we gingen öm veer oor op weeg), kwaam ich dao op det punt. Op èns zaag ich dao get leecht schemere tössen de töp van de buim. Ich snabden d’r niks van. Ick pakden de zwaore stok met enne knoep, dèè ich bei mich hei, stevig vaost, en daocht: “Laot merk ome. Ich zal mie vel deur verkoupe.”
Klook leep ich d’n boocht in de weeg öm. Op èns zaag ich dao vör mich op te weeg in den duustere e sterk verleecht, schrikkelik groeët minsegezeecht, met enen dieke zwarten baard. “Nou,” daocht ik, “nou zal ’t d’r op aan kome.” Ich ter op aaf. Wat waas ‘t? De voorman, dèè idderen donderdig van Helmond nao Vènnel voor. Ich troof öm wel ens dökker. Hè hei enne zwarten baard.
’t Waas gaon “moezele” (motregenen), en hè waar bezig, de opgerolde hoef aochter tou te make. Daobei heij ’n de stalleucht (stormlantaarn) in de ker an eine reip gehange. Det leecht hei ich door de buim zeen schimmere. Wie hè eemend huurde’n aankome, sloog’n de hoef trök en keek dor de spleet nao aochter.
We schoten allebei in enne laoch. Ich ging bei öm in de ker zitte’n, en kwaam zoeë druueg in de stad.
Tot 1909 hebbe we det allemaol te voot gedaon. Toe woordten de bestèllers veurzeen van enne fiets. Dao door kwaam eine man over. Ömdet de aodste veur ginge, waas ’t de bedoeling mich te verplatse’n, en woo ich mien ontslaag neme. Daodoor kwaam ich in Nèèr an de poost.
Beschrijving
Spook en dwaallicht blijken een voerman en een stormlantaarn te zijn.
Bron
Collectie Engels, verslag 40, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)