CJ024006

Us heit fortelde, der hie op 'e Tike in minske wenne, dy hie by har libben bigeard, as se ienkear dea wie, dan woe se mei in wyt-mûtse op yn 'e kiste lizze. Har folk hie har dat biloofd, mar der letter noait wer om tocht. Hja woarde sûnder wyt-mûtse op biïerdige.
Mar in dei of hwat letter, doe't de lju al op bêd leinen, woarde der by harren kloppe. Doe't se der ôf gongen, seagen se neat.
In oare nacht gebeurde it al us wer. En dat gong sa mar troch.
Doe ha dy lju in persoan ûnder 'e earm nom. Dêr leinen se mei oer, hwat se der oan dwaen moesten. Doe frege dyselde: "Kin 't ek wêze, dat dit mei forstjerren yn forbân stiet?"
En doe tochten dy lju nei. En doe kom 't har yn 't sin hwat se yndertiid biloofd hienen. Hja hienen it forstoarne minske net in wyt-mûtse opset.
Dat soe it dan wol wêze, sa ornearre dy man.
Doe hat er har de ried jown de jouns in wyt-mûtse op 'e stoel del to lizzen. Dat ha se dien en sûnt dy tiid ha se noait wer lêst hawn.

SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe)    SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe)   

Een vrouw had tijdens haar leven wel eens gezegd dat ze met een wit mutsje op begraven wilde worden. Maar toen de vrouw stierf, dachten de mensen daar niet meer aan. Een paar dagen na de begrafenis werd er geklopt, maar er was niets te zien. Dat ging zo een paar dagen door, totdat de mensen iemand onder de arm namen. Deze vroeg of het niet iets te maken had met een gestorvene. Toen gingen ze nadenken, en dachten ze aan het witte mutsje. De man adviseerde 's avonds een wit mutsje op de stoel neer te leggen. Dat deden ze, en sinds die tijd hebben ze nooit meer last gehad.

Corpus Jaarsma, verslag 240, verhaal 6

13 september 1967

Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe).

Tike    Tike   

2013-03-01 14:46:21