CJ026809

Ien fan 'e jonges fan ús buorlju krige in jas fan in Kanadees, doe't dy hjir nei de oarloch kommen. Hy gong dêrmei nei Ale ta (de dochter fan Ot) omdat dy hwat naeije koe. Dy soe der him in passend jaske út meitsje. Doe moest dy jonge dêr ek hinne to passen. Mar hy woarde rare kjel. Hwant it thékopke bigong samar fansels op 'e tafel om to dânsjen. En Ael hie de soldatejas op 'e knibbels hawn en dy jas skodde al mar op en del krekt as siet der leven yn. Dat de jonge sei: "Ik kom dêr noait wer. De hiele boel koe dêr wol bitsjoend wêze."

Een jongen kwam eens bij Ale om een jas, die hij van een Canadese soldaat had gekregen, te laten vernaaien. Het theekopje begon vanzelf op de tafel te dansen, en de jas schudde heen en weer. De jongen zei dat hij er nooit meer zou komen omdat de hele boel er wel betoverd kon wezen.

Corpus Jaarsma, verslag 268, verhaal 9

7 september 1967

Ale    Ale   

Ot    Ot   

2013-03-01 14:46:21