Hoofdtekst
Der wie in boer, dy hie in feintsje.
Sy sieten oan 't miel.
Sy ieten meiinoar út ien pot. It wienen douwebeannen. It feintsje siet der by mei de hannen oer inoarren.
Hy sei: "Dy sil ik net ha." Hwant hy mocht gjin douwebeannen.
Doe sei de boer dêr hwat fan. "Toe jonge, ite, dû krigest òars èk neat."
"Nou, foruit dan", sei de jonge.
Doe hâldde de jonge de leppel op 'e kop en sei: "Liz op, dy't mei wolle."
Sa bearde hy, dat er iet, mar der bleauwen fansels gjin beanen op 'e omkearde leppel lizzen, dat hy krige neat yn 'e mage.
De boer seach it wol, mar hy sei fierder neat.
Letter rekke de jonge by de boer wei en hy kom to trouwen en hy krige bern.
't Wie yn 'e winter en tige krap.
Der wie gjin wurk foar him to finen en hy hie gjin iten yn 'e hûs.
Doe gong er by de streek lâns to skoaijen om iten. Hy hie in sekje by him.
Hy kom by deselde boer, dêr't er earder wenne hie, en frege om hwat jiràppels.
De boer kom der oan en sei: "Kom mar mei nei de skuorre."
Dêr leinen in heap ierpels oer de flier, mei in houten skeppe derby.
De boer sei: "Hâld de sek mar op."
Doe krige er de skeppe en sei: "Liz op dy't mei wolle."
Mar hy hâldde de skeppe op 'e kop yn 'e ierpels, dat der bleau net in ierpel op lizzen.
Doe krige de jonge troch dat de boer him in les joech en hy bigong to skriemen.
Hy sei tsjin 'e boer: "Jo straffe my, en dat is torjocht. Mar jo straffe myn frou en bern èk."
Doe lake de boer. Hy kearde de skeppe om en laedde de sek fol, dêr't de feint mei ôfsette.
Sy sieten oan 't miel.
Sy ieten meiinoar út ien pot. It wienen douwebeannen. It feintsje siet der by mei de hannen oer inoarren.
Hy sei: "Dy sil ik net ha." Hwant hy mocht gjin douwebeannen.
Doe sei de boer dêr hwat fan. "Toe jonge, ite, dû krigest òars èk neat."
"Nou, foruit dan", sei de jonge.
Doe hâldde de jonge de leppel op 'e kop en sei: "Liz op, dy't mei wolle."
Sa bearde hy, dat er iet, mar der bleauwen fansels gjin beanen op 'e omkearde leppel lizzen, dat hy krige neat yn 'e mage.
De boer seach it wol, mar hy sei fierder neat.
Letter rekke de jonge by de boer wei en hy kom to trouwen en hy krige bern.
't Wie yn 'e winter en tige krap.
Der wie gjin wurk foar him to finen en hy hie gjin iten yn 'e hûs.
Doe gong er by de streek lâns to skoaijen om iten. Hy hie in sekje by him.
Hy kom by deselde boer, dêr't er earder wenne hie, en frege om hwat jiràppels.
De boer kom der oan en sei: "Kom mar mei nei de skuorre."
Dêr leinen in heap ierpels oer de flier, mei in houten skeppe derby.
De boer sei: "Hâld de sek mar op."
Doe krige er de skeppe en sei: "Liz op dy't mei wolle."
Mar hy hâldde de skeppe op 'e kop yn 'e ierpels, dat der bleau net in ierpel op lizzen.
Doe krige de jonge troch dat de boer him in les joech en hy bigong to skriemen.
Hy sei tsjin 'e boer: "Jo straffe my, en dat is torjocht. Mar jo straffe myn frou en bern èk."
Doe lake de boer. Hy kearde de skeppe om en laedde de sek fol, dêr't de feint mei ôfsette.
Onderwerp
AT 1572F* - Turning the Shovel Backwards 
AT 1572F* - Turning the Shovel Backwards 
ATU 1572F* - Turning the Shovel Backwards.
ATU 1572F* - Turning the Shovel Backwards.
Beschrijving
Een boerenknecht wilde eens niet van de boontjes eten en zei: "Zit op, die mee wil." Daarbij hield hij zijn lepel ondersteboven, zodat hij niets binnenkreeg. Jaren later was hij getrouwd en had hij kinderen. Het was een strenge winter en hij vroeg de boer om wat aardappels. De boer nam hem mee naar de schuur waar heel veel aardappels lagen. Hij hield de schep ondersteboven en zei: " Zit op, die mee wil." De man schrok, maar de boer lachte, en schepte een zak vol met aardappels voor hem.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 277, verhaal 4
Commentaar
14 augustus 1967
Turning the Shovel Backwards
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21