Hoofdtekst
Yn 'e Skrâns wenne in postkantoarhâlder. Dy hie ek in winkeltsje yn hillige beeldtsjes. Flakby wie in man oan 't straten. It duorre lang foardat dat karwei dien wie. De postkantoarhâlder krige der in protte sânrommel fan yn syn winkel.
Elke dei frege er de strater: "Hwannear binne jo klear? Ik ha skjin myn nocht."
Op in moarn wied er flak foar de winkel oan 't wurk. 't Wâlde bot yn by de postkantoarhâlder. It woarde him op 't lêst to slim. Hy roan nei bûten ta en rôp: "Nou matte jo foar den duvel ophâlde. Dêr wei!"
De strater sei: "Fuoi, dat meije jo net sizze. Oars komme jo yn 'e hel."
Mar de oare moarns bigong de postkantoarhâlder al wer. Doe sei de strater: "Nou kinne jo noait riede hwat ik fannacht droomd ha. Ik ha fannacht yn 'e hel west. De duvel jage my hyltyd foar him op. Ik woe graech sitte, hwant ik wie deawarch. Doe stie dêr in stoel mei in hiele protte spikers der yn. Ik soe der op sitten gean, mar de duvel sei: 'Trochrinne!' Doe kom ik by in stoel, dêr sieten minder spikers yn. Dêr woe 'k op sitten gean, mar de duvel sei: 'Né, fierderop!' Doe roannen wy noch fierder. 'Lit my dochs yn Godsnamme sitte', sei 'k. Hwant ik koe net mear. Dêr stie in stoel mei ien greate spiker der yn. Mar de duvel sei: 'Né, dêr meije jo net op sitte. Dêr mat dy fine postkantoarhâlder fan 'e Skrâns op sitte.'"
Doe hâldde de postkantoarhâlder him stil.
Elke dei frege er de strater: "Hwannear binne jo klear? Ik ha skjin myn nocht."
Op in moarn wied er flak foar de winkel oan 't wurk. 't Wâlde bot yn by de postkantoarhâlder. It woarde him op 't lêst to slim. Hy roan nei bûten ta en rôp: "Nou matte jo foar den duvel ophâlde. Dêr wei!"
De strater sei: "Fuoi, dat meije jo net sizze. Oars komme jo yn 'e hel."
Mar de oare moarns bigong de postkantoarhâlder al wer. Doe sei de strater: "Nou kinne jo noait riede hwat ik fannacht droomd ha. Ik ha fannacht yn 'e hel west. De duvel jage my hyltyd foar him op. Ik woe graech sitte, hwant ik wie deawarch. Doe stie dêr in stoel mei in hiele protte spikers der yn. Ik soe der op sitten gean, mar de duvel sei: 'Trochrinne!' Doe kom ik by in stoel, dêr sieten minder spikers yn. Dêr woe 'k op sitten gean, mar de duvel sei: 'Né, fierderop!' Doe roannen wy noch fierder. 'Lit my dochs yn Godsnamme sitte', sei 'k. Hwant ik koe net mear. Dêr stie in stoel mei ien greate spiker der yn. Mar de duvel sei: 'Né, dêr meije jo net op sitte. Dêr mat dy fine postkantoarhâlder fan 'e Skrâns op sitte.'"
Doe hâldde de postkantoarhâlder him stil.
Beschrijving
Een postkantoorhouder - tevens eigenaar van een winkeltje in heiligenbeeldjes - ergert zich aan de zandtroep die een stratenmaker veroorzaakt. Ook het trage werktempo van de man is hem een doorn in het hoog. Als de stratenmaker op een ochtend vlak voor de deur van het postkantoor aan het werk is, bijt de postkantoorhouder hem toe dat hij 'voor de duivel' eens op moet houden. De stratenmaker verzekert de postkantoorhouder dat hij met dergelijk gevloek in de hel zal belanden. De stratenmaker droomt prompt de daaropvolgende nacht dat hij in de hel wordt opgejaagd door de duivel. De duivel leidt hem langs verschillende stoelen met spijkers erin, maar verbiedt de stratenmaker op een stoel met een hele grote spijker erin plaats te nemen, want 'daar mag die fijne postkantoorhouder op zitten'. De postkantoorhouder valt direct stil als hij dit verhaal hoort.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 285, verhaal 7 (archief MI)
Commentaar
8 mei 1967
Naam Overig in Tekst
Skrâns 
Skrâns 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21