Hoofdtekst
In lytse koumelker hie in fet keal. Dat woarde siik en de féarts sei, it moest yn 'e groun. Mar de trêdde nachts hellen se it der wer út, hwant it bigreate har, sa'n skoander keal en dat yn 'e groun.
Hja wienen wol gochum. Earst joegen se de kat fan it fleis to iten. Dy bleau soun. Doe joegen se de houn der fan to iten. Dy bleau èk soun. Doe de skoanmem. Doe't dy ek soun bleau, ieten se der sels ek fan.
Hja wienen wol gochum. Earst joegen se de kat fan it fleis to iten. Dy bleau soun. Doe joegen se de houn der fan to iten. Dy bleau èk soun. Doe de skoanmem. Doe't dy ek soun bleau, ieten se der sels ek fan.
Beschrijving
Het vette kalf van een koemelker is zo ziek geworden, dat de veearts aanraadt het te slachten en in de grond te stoppen. De koemelker vindt het zonde zoveel goed vlees verloren te laten gaan en graaft het dier op. Hij laat achtereenvolgens de kat, hond en zijn schoonmoeder van het vlees eten en als die gezond blijven, durft hij er zelf ook van te eten.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 285, verhaal 14 (archief MI)
Commentaar
8 mei 1967
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21