CJ030501

Der wie us in jonkje, dat moest op 'e snert passe. 't Wie op in snein-to-moarn, wylst syn mem nei tsjerke ta wie. Hy moest oanienwei rearde, oars koe 't gebeure dat de snert oanbrânde. Der siet ek in stik woarst yn. De panne hong oer 't fjûr. Der sieten trije poatsjes ûnder dy panne.
De jonge rearde sa bot, dat op in gegeven ogenblik rekke ien fan 'e poatsjes ûnder 'e panne wei en doe siet der in gat yn 'e panne. De jonge treau gau it stik woarst foar it gat, en doe lekte it al hwat minder, mar it siste noch al yn 't fjûr.
De jonge tocht: hoe mat ik hjir mei oan. Hy gong nei tsjerke ta, hwant hy wist der sels gjin ried op.
Doe rôp er oan 'e dûmny: "Mijnheer in het houten klosje, het u myn mouder ook sein?"
It tsjerkefolk sei psst ... psst. Sy woenen dêr mei sizze, hy moest stil wêze.
Doe sei de jonge:
"Niet piest hier, niet piest dat,
maar de soep in het vuur en de worst in 't gat!"

Als zijn moeder naar de kerk is, moet een jong knulletje opletten of de pan met erwtensoep aanbrandt. Het jochie roert zo hardhandig, dat een van de drie pootjes onder de pan vandaan raakt. De jongen probeert het gat in de pan te dichten met een stuk worst, maar blijft toch met een sissend vuur zitten. Hij loopt naar de kerk en vraagt naar zijn moeder. Het kerkvolk maant hem - 'psst psst' - tot stilte, waarop de jongen zegt 'niet piest hier, niet piest dat, maar de soep in het vuur en de worst in 't gat!'.

Collectie Jaarsma, verslag 305, verhaal 1 (archief MI)

10 december 1967

2013-03-01 14:46:21