Hoofdtekst
70.
Ik was nog mao zon jong. Een buurman scharrele toe ien Bèèk. Op de Diemse hei was 't ien die tied allemaol bos. Nor 't huus van de dean ging toe vanaf de Diemse hei alleen mor een pad hen. Dat kwam bi'j de Bèèkse kerk uut. Den eersten aovend had ter zon groten hond gelège. Dén had 'm aangekeke, mao was gin voet uut te weg gegaon. De jong had gedoch at tén hond ter weer leit, dan gao 'k 't is vedder vetelle. Een paar daag later: den hond had ter weer gelège, op te eigeste plaats. Hi'j har 'm aangekeke en was nao de pestoor gegaon en had gezeid: zo en zo steet 't ter bi'j. "Dat is now al twee kier en hi'j blif net zo ligge". Toe had de pestoor gezeid: "Wet ie waj doen mot? At e now weer ien de wèèg leit—gi'j nemp een scharp ding met—en dan moj de eerst kier bloed slaon.` Mao slaoj gin bloed, dan zuj de segaar". Now hi'j had der weer gelège. Hi'j had een stuk van een biel metgenomme en had 'm zo midden op de hesses geslage. En daor was 't bloed hen gekomme. En daor was 't een grote keal gewes en dén ha gezeid: "Wat zuk gelukkig aj mien velös het. Anders was ik de noait afgekomme". Dat verhaal het mien de buurman honderdmaol veteld.
Ik was nog mao zon jong. Een buurman scharrele toe ien Bèèk. Op de Diemse hei was 't ien die tied allemaol bos. Nor 't huus van de dean ging toe vanaf de Diemse hei alleen mor een pad hen. Dat kwam bi'j de Bèèkse kerk uut. Den eersten aovend had ter zon groten hond gelège. Dén had 'm aangekeke, mao was gin voet uut te weg gegaon. De jong had gedoch at tén hond ter weer leit, dan gao 'k 't is vedder vetelle. Een paar daag later: den hond had ter weer gelège, op te eigeste plaats. Hi'j har 'm aangekeke en was nao de pestoor gegaon en had gezeid: zo en zo steet 't ter bi'j. "Dat is now al twee kier en hi'j blif net zo ligge". Toe had de pestoor gezeid: "Wet ie waj doen mot? At e now weer ien de wèèg leit—gi'j nemp een scharp ding met—en dan moj de eerst kier bloed slaon.` Mao slaoj gin bloed, dan zuj de segaar". Now hi'j had der weer gelège. Hi'j had een stuk van een biel metgenomme en had 'm zo midden op de hesses geslage. En daor was 't bloed hen gekomme. En daor was 't een grote keal gewes en dén ha gezeid: "Wat zuk gelukkig aj mien velös het. Anders was ik de noait afgekomme". Dat verhaal het mien de buurman honderdmaol veteld.
Beschrijving
Een jonge man heeft een vriendinnetje. Als hij naar haar huis gaat moet hij over een pad, door het bos. Op dat pad ligt een hond, die de man recht aan kijkt en niet opzij gaat. De man loopt door. Een paar dagen later ligt de hond weer op het pad en de man gaat het de pastoor vertellen.
De pastoor vertelt dat de man iets scherps mee moet nemen en de hond moet laten bloeden. Als de man dit doet, staat er opeens een man naast hem, die blij is dat hij verlost is.
De pastoor vertelt dat de man iets scherps mee moet nemen en de hond moet laten bloeden. Als de man dit doet, staat er opeens een man naast hem, die blij is dat hij verlost is.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.58.
Naam Locatie in Tekst
Beek 
Beek 
Didam [Diemse hei]
Didam [Diemse hei]
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20