Hoofdtekst
77.
Jonges, now za'k olli e is een moai stuk vetelle.Mien vader, dén man was toe te dood is gegaon
vier entachtig jaar ; mao dén het heel wat metgemaak vroggere jaore. Hi'j was bi'j een boer aan 't wark; daor mosse mèje. Hi'j wis nie wat daor gaonde was. Toe had dén boer gezeid: "Och daor trek ow mao niks van aan. Kwaod kan 't niet." Saoves leie daor bi'j den boer op bed en toe denkt te: "Wat heur ik toch?" Hi'j stong is op um te gaon kieke. De deure, die ghonge los; de echterdeure. En de karredie vare zo maar naor bute toe. Hi'j doch: "Mien god, wat is ter now aan de hand?" De karren gingen ook weer vanzelf nao binne toe. Vader het de doodsings uutgestaon en zei tege den boer de volgende dag: "Ik geleuf dat ik hie mot gaon vertrekke. Ik vetrouw mien die zaak niet. Bepaold spoek 't hier. Dat zun duvelskunste was hier gebeurt op de boerderij." "Och man, trek jow daor toch niks wat van aan. Wi'j hemmen da hier al zo lang meegemaak. Al jaoren is het hier zo gegaon. Dat kump van die minse die hier vrogger veur ons op gewoond hemme. Ik denk dat te daor een van gestörven is en dat ten weer terug is gekomme, en dat tén hier nog regeren wil.Anders kan ik 't ow niet vertelle man. Mao blief röstig bi'j ons. Gi'j hoef nörgens bang veur te zun. Sluut saoves de kamer mao af aj bang bunt. Tot 'smarges lich is." En toe is vader daor gebleve. En zei e tege mien: "Ik het vedders daor noait gin las meer van gehad. Ik het mien goeie brood daor verdiend. 't Volgende jaor der op deej e weer bericht op mien: ik zol nog is komme. Mor ik het um afgezeid. Ik verdommen 't um om daor naor toe te gaon. Want ik verrekken 't toe 'k dat allemaol zag. Dat gerammel midden ien de nach at de rotzooi mao zo nao bute dondere en dan weer naar binne sodemietere. 't Was verschrikkelijk, keal. Now, now jongens. Wat ik ollie now hier vanaovend het verteld kinder, geleuf mien now mao, dat is mien zuver oaverkomme."
Jonges, now za'k olli e is een moai stuk vetelle.Mien vader, dén man was toe te dood is gegaon
vier entachtig jaar ; mao dén het heel wat metgemaak vroggere jaore. Hi'j was bi'j een boer aan 't wark; daor mosse mèje. Hi'j wis nie wat daor gaonde was. Toe had dén boer gezeid: "Och daor trek ow mao niks van aan. Kwaod kan 't niet." Saoves leie daor bi'j den boer op bed en toe denkt te: "Wat heur ik toch?" Hi'j stong is op um te gaon kieke. De deure, die ghonge los; de echterdeure. En de karredie vare zo maar naor bute toe. Hi'j doch: "Mien god, wat is ter now aan de hand?" De karren gingen ook weer vanzelf nao binne toe. Vader het de doodsings uutgestaon en zei tege den boer de volgende dag: "Ik geleuf dat ik hie mot gaon vertrekke. Ik vetrouw mien die zaak niet. Bepaold spoek 't hier. Dat zun duvelskunste was hier gebeurt op de boerderij." "Och man, trek jow daor toch niks wat van aan. Wi'j hemmen da hier al zo lang meegemaak. Al jaoren is het hier zo gegaon. Dat kump van die minse die hier vrogger veur ons op gewoond hemme. Ik denk dat te daor een van gestörven is en dat ten weer terug is gekomme, en dat tén hier nog regeren wil.Anders kan ik 't ow niet vertelle man. Mao blief röstig bi'j ons. Gi'j hoef nörgens bang veur te zun. Sluut saoves de kamer mao af aj bang bunt. Tot 'smarges lich is." En toe is vader daor gebleve. En zei e tege mien: "Ik het vedders daor noait gin las meer van gehad. Ik het mien goeie brood daor verdiend. 't Volgende jaor der op deej e weer bericht op mien: ik zol nog is komme. Mor ik het um afgezeid. Ik verdommen 't um om daor naor toe te gaon. Want ik verrekken 't toe 'k dat allemaol zag. Dat gerammel midden ien de nach at de rotzooi mao zo nao bute dondere en dan weer naar binne sodemietere. 't Was verschrikkelijk, keal. Now, now jongens. Wat ik ollie now hier vanaovend het verteld kinder, geleuf mien now mao, dat is mien zuver oaverkomme."
Beschrijving
Een man is in dienst bij een boer om te maaien. 's Nachts hoort hij iets en gaat kijken. Hij ziet dat de maaimachines vanzelf uit de schuur rijden en later oof vanzelf weer terug. De volgende dag zegt hij tegen de boer dat het op de boerderij spookt en dat hij niet wil blijven. De boer zegt dat dat al jaren aan de gang is en dat de man niet bang hoeft te zijn. Als hij het eng vindt, moet hij zijn deur 's nachts maar op slot doen. De man besluit te blijven en heeft nergens meer last van. Toch gaat hij de volgende zomer niet terug.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.62-63.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20