Hoofdtekst
158. DE WEERWOLF
Ik zal ollie is wat vetelle oaver een veurval dat Dienemööj van Hentomes tante oaverkommen is op Bargebos. 't Mot lang geleje zun.
Hentomes tante hed ik kwellijk gekend, toe ik nog zo'n köttelkealtje was. En Hentomes tante Dienemööj, dan mok nog wel een zestig zeuventig jaor wiejer trugtelle. Gillie begriep dak dat mins allenig mao van heurezegge gekend het. Now dan.
Dienemööj van Hentomes tante gong ien eur tied met een Diemse jong. 't Was ien de zommer en de Zeddamse kermiswas op koms. De jongeluj harren afgesproaken um samen den Bos oaver te gaon nao de kermis. De olde luj harren 't goed gevonne, mao de bi'j uutgeholle: pront veur den aovend mos Diene, die later Hentomes tante Dienemööj worre zol, weer tuus wèze. Gin fietske meugen 't ter oaver heer gaon: veur tweelichten tuus. Dat was afgesproaken en beloaf. En toe Diene en eur vri'jer op Zeddam aan.
't Was heit. 't Zunneke brien eur op kop en scholders. 't Zweit siepele nève neus en kin, toe ze de Bargse bulten opklauwe, tot ze onder de schum van de beum een betje vekuling vonne.
De mussen dejen eur bes. Die ginge niet nao de kermis, mao harre toch schik. 't Was fees ien de loch en ien 't bos en oaveral. En daorum fluite zi'j van klaorloeter schik.
Dien en eur jong stappe flink deur, net of zi'j de pleskes en de oaliebolle van de kermis al ruke, en de meziek van de moneka ien de tent al hören deje. Mao van al 't moais waoroaver de musse en de spannevogels, de knaozen en de bi'je, de haas en de kniene zich zo druk mieke, zagge de twee bli'je kermisgaonders niks. Onderhand ware zillie deurgegèspeld bis aan de plaats waor de weg een groten draej mik. Dat is zowat ien de buurt van de Hoog Aalderse weg. Toe zei de jong tegen Diene: zi'j zol mao vas langzaam deurstappe, want hi'j mos efkes 't holt ien. Tussen de struuk en 't foand was hi'j sitoe uut 't oog. Diene krumele zuutjes wiejer op Zeddam aan. Zo had as zi'j krek opschoat zo langzaam ging 't now. Mao dat begriep gillie wel, toe zi'j eur kermisjong niet meer heuren of zag vule zi'j zich medeen al een betje ingstig zo minnen op den Bos.
Heure zi'j daor wat? Net persies of zi'j heure stönne. 't Wazze mor een paar tek die nève mekaar schoere. Ien 't bos heur ie altied wat, al mein ie dat 't stil is, zogaar nog minnen ien de winter.
Diene zag gin vri'jer weerum komme. Daor heure zi'j al weer wat: 't krake van een tak. Zi'j kon wel beginne te schreawe van ings.
Weer 't gekraak van een doojen tak. En toe schoat ienèns een groten hond, een wolf doch Diene, 't bos uut, en veur at zi'j krijse kon bette eur ien 't kleed en was medeen al weer vot tussen 't faond en 't holt. Diene begon um hulp te roepe. De wolf har eur veschrik gemaak en een groot stuk uut 't kleed gebette. Daor stong ze minnen op Bargebos ien een kleed dat meer lek op een plor dan op een kistetuug.
Opni'j gekraak ien 't holt. Gelukkig daor kwam eur jong endelijk weer aan. Ze vloag nor um toe. Mao wat vremp: uut de mond van um hiengen aan weersied een paar drööj. En 't wazze gin tebaks-blèèdjes, maor drööj van eur kleed.
Medeen schoat eur een veschrikkelijke gedachte deur 't heuf: "Ik wil um niet meer zien, hi'j kan weerwolve". Zi'j drèje zich um en geisele al wat 't tuug holle kon op Bèèk aan, nao huus.
De weerwolf het Diene noait weerum gezien.
Ik zal ollie is wat vetelle oaver een veurval dat Dienemööj van Hentomes tante oaverkommen is op Bargebos. 't Mot lang geleje zun.
Hentomes tante hed ik kwellijk gekend, toe ik nog zo'n köttelkealtje was. En Hentomes tante Dienemööj, dan mok nog wel een zestig zeuventig jaor wiejer trugtelle. Gillie begriep dak dat mins allenig mao van heurezegge gekend het. Now dan.
Dienemööj van Hentomes tante gong ien eur tied met een Diemse jong. 't Was ien de zommer en de Zeddamse kermiswas op koms. De jongeluj harren afgesproaken um samen den Bos oaver te gaon nao de kermis. De olde luj harren 't goed gevonne, mao de bi'j uutgeholle: pront veur den aovend mos Diene, die later Hentomes tante Dienemööj worre zol, weer tuus wèze. Gin fietske meugen 't ter oaver heer gaon: veur tweelichten tuus. Dat was afgesproaken en beloaf. En toe Diene en eur vri'jer op Zeddam aan.
't Was heit. 't Zunneke brien eur op kop en scholders. 't Zweit siepele nève neus en kin, toe ze de Bargse bulten opklauwe, tot ze onder de schum van de beum een betje vekuling vonne.
De mussen dejen eur bes. Die ginge niet nao de kermis, mao harre toch schik. 't Was fees ien de loch en ien 't bos en oaveral. En daorum fluite zi'j van klaorloeter schik.
Dien en eur jong stappe flink deur, net of zi'j de pleskes en de oaliebolle van de kermis al ruke, en de meziek van de moneka ien de tent al hören deje. Mao van al 't moais waoroaver de musse en de spannevogels, de knaozen en de bi'je, de haas en de kniene zich zo druk mieke, zagge de twee bli'je kermisgaonders niks. Onderhand ware zillie deurgegèspeld bis aan de plaats waor de weg een groten draej mik. Dat is zowat ien de buurt van de Hoog Aalderse weg. Toe zei de jong tegen Diene: zi'j zol mao vas langzaam deurstappe, want hi'j mos efkes 't holt ien. Tussen de struuk en 't foand was hi'j sitoe uut 't oog. Diene krumele zuutjes wiejer op Zeddam aan. Zo had as zi'j krek opschoat zo langzaam ging 't now. Mao dat begriep gillie wel, toe zi'j eur kermisjong niet meer heuren of zag vule zi'j zich medeen al een betje ingstig zo minnen op den Bos.
Heure zi'j daor wat? Net persies of zi'j heure stönne. 't Wazze mor een paar tek die nève mekaar schoere. Ien 't bos heur ie altied wat, al mein ie dat 't stil is, zogaar nog minnen ien de winter.
Diene zag gin vri'jer weerum komme. Daor heure zi'j al weer wat: 't krake van een tak. Zi'j kon wel beginne te schreawe van ings.
Weer 't gekraak van een doojen tak. En toe schoat ienèns een groten hond, een wolf doch Diene, 't bos uut, en veur at zi'j krijse kon bette eur ien 't kleed en was medeen al weer vot tussen 't faond en 't holt. Diene begon um hulp te roepe. De wolf har eur veschrik gemaak en een groot stuk uut 't kleed gebette. Daor stong ze minnen op Bargebos ien een kleed dat meer lek op een plor dan op een kistetuug.
Opni'j gekraak ien 't holt. Gelukkig daor kwam eur jong endelijk weer aan. Ze vloag nor um toe. Mao wat vremp: uut de mond van um hiengen aan weersied een paar drööj. En 't wazze gin tebaks-blèèdjes, maor drööj van eur kleed.
Medeen schoat eur een veschrikkelijke gedachte deur 't heuf: "Ik wil um niet meer zien, hi'j kan weerwolve". Zi'j drèje zich um en geisele al wat 't tuug holle kon op Bèèk aan, nao huus.
De weerwolf het Diene noait weerum gezien.
Onderwerp
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch. 
Beschrijving
Dien gaat met haar vrijer uit Didam naar de kermis te Zeddam en onderweg in het bos zegt de jongen Dien langzaam door te lopen, want hij moet even het hout in (= urineren). Maar in plaats van hem komt een wolf uit het bos, die haar in haar kleren bijt en weer wegrent. Dien roept om hulp; er is een groot stuk uit haar rok. Daar komt de jongen aan en Dien is blij hem te zien, maar dan ziet ze draden uit zijn mond hangen, draden van haar rok en ze beseft, dat hij een weerwolf is. Ze draait zich om en rent terug naar Beek. De weerwolf ziet ze nooit meer.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.102-103.
Commentaar
Das zerbissene Tuch.
Naam Overig in Tekst
Dien (= Diene
Dien (= Diene
Dienemööj
Dienemööj
Hentomes tante)
Hentomes tante)
Naam Locatie in Tekst
Bargebos
Bargebos
Diem [Didam]
Diem [Didam]
Zeddam
Zeddam
den Bos
den Bos
Hoog Aalderseweg
Hoog Aalderseweg
Beek
Beek
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20