Hoofdtekst
Der wie in fanke, dy wie boerefaem yn Kuzumer yn Grinslân. Dat fanke wie nergens bang foar.
Op in kear, doe hienen se by de boer in hokling slachte. 't Wie al joun en 't wie donker.
Doe sei de boerinne: "Och hearink, nou ha wy 't sâlt forgetten!"
Doe woarde de faem der op útstjûrd om gau even nei de buorren ta om sâlt op to heljen.
Doe seinen de oaren tsjin elkoar: "Nou mat dat fanke us bang makke wurde."
De boer gong hinne en die it koefel om fan it hokling dat slachte wie, mei de kop mei hoarnen boppe op 'e holle. Sa gong er nei de daem ta, dêr't de faem lâns moest en dêr postuerde er him. De boerinne en de feint bleauwen thús.
Doe't de faem werom kom, sei de frou: "Kom, bist dêr wer?"
"Ja", sei se.
De frou sei: "Hast neat sjoen?"
"Né", sei de faem.
"Dus, dû hast alhiel neat sjoen?"
"Nou, neat - neat," sei de faem, "der siet in lyts duveltsje yn 'e daem, mar dy ha 'k wol safolle op 'e hûd jown, dat dy wol him dêr wol deljaen."
It woarde letter en letter en al hwa 't der kom, gjin boer. It duorre tiden.
Doe makke de frou har knap ûngerust. Sy sei tsjin 'e feint: "Meist wol us even sjen. Ik wyt der neat fan. Dit duorret my to lang."
De feint der hinne to sjen. Doe lei de boer dea yn 't fel.
Op in kear, doe hienen se by de boer in hokling slachte. 't Wie al joun en 't wie donker.
Doe sei de boerinne: "Och hearink, nou ha wy 't sâlt forgetten!"
Doe woarde de faem der op útstjûrd om gau even nei de buorren ta om sâlt op to heljen.
Doe seinen de oaren tsjin elkoar: "Nou mat dat fanke us bang makke wurde."
De boer gong hinne en die it koefel om fan it hokling dat slachte wie, mei de kop mei hoarnen boppe op 'e holle. Sa gong er nei de daem ta, dêr't de faem lâns moest en dêr postuerde er him. De boerinne en de feint bleauwen thús.
Doe't de faem werom kom, sei de frou: "Kom, bist dêr wer?"
"Ja", sei se.
De frou sei: "Hast neat sjoen?"
"Né", sei de faem.
"Dus, dû hast alhiel neat sjoen?"
"Nou, neat - neat," sei de faem, "der siet in lyts duveltsje yn 'e daem, mar dy ha 'k wol safolle op 'e hûd jown, dat dy wol him dêr wol deljaen."
It woarde letter en letter en al hwa 't der kom, gjin boer. It duorre tiden.
Doe makke de frou har knap ûngerust. Sy sei tsjin 'e feint: "Meist wol us even sjen. Ik wyt der neat fan. Dit duorret my to lang."
De feint der hinne to sjen. Doe lei de boer dea yn 't fel.
Onderwerp
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
ATU 1676 - The Pretended Ghost
ATU 1676 - The Pretended Ghost
Beschrijving
Een boerenechtpaar wilden hun meid eens flink aan het schrikken maken. Ze hadden net een jonge koe geslacht, en lieten de meid zout halen bij de buren. De boer deed snel de koeiehuid om zich heen, met de koeiekop op zijn eigen hoofd. Zo wachtte hij haar op op de dam. Toen de meid even later weer binnen kwam, vroeg de boerin of ze niets had gezien. De meid had wel een klein duiveltje gezien op de dam, maar die had ze zo te pakken genomen dat hij neergevallen was. De boerin stuurde de knecht eropuit, en toen bleek de boer dood in het vel op de dam te liggen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 394, verhaal 7
Commentaar
4 mei 1968
Spookspelen: Het spook op de vonder
Naam Overig in Tekst
Kuzumer
Kuzumer
Naam Locatie in Tekst
Grinslân
Grinslân
Groningen
Groningen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21