Hoofdtekst
Der wie in faem, dy miende, dat se in glêzen skonk hie. Hja koe net rinne, sei se. As hja ergens hinne moest, dan droegen se har dêr hinne. Mar it wie kleare ynbeelding.
De âlders hienen dat yn 'e rekken, en brochten har op in kear yn 'e bijestâl achter yn 'e tún.
Dêr kommen de bijen oanfleanen, earst om har hinne, mar guon gongen har al gau op it gesicht sitten. Doe woarde dy faem sa binaud, dat hja fleach oerein en sette it op in rinnen de tún troch nei hûs. Sa wie se fan har kwael genezen.
De âlders hienen dat yn 'e rekken, en brochten har op in kear yn 'e bijestâl achter yn 'e tún.
Dêr kommen de bijen oanfleanen, earst om har hinne, mar guon gongen har al gau op it gesicht sitten. Doe woarde dy faem sa binaud, dat hja fleach oerein en sette it op in rinnen de tún troch nei hûs. Sa wie se fan har kwael genezen.
Beschrijving
Een meid beweerde eens een glazen been te hebben. Haar ouders lieten haar achter in een bijenstal. Toen wist ze niet hoe gauw ze weg moest rennen. Zo was ze van haar kwaal genezen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 408, verhaal 1
Commentaar
september 1950
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21