CJ049209

Antsje de Bruine wenne yn 'e Houtigehage. 't Minske hie 't o sa krap. Sy gong froeger in protte to naeijen. Op in nacht hie se thús sitten to naeijen by in ljochtsje. Doe hie der hwat by de doar west.
De doar gong iepen en der kom ien yn. It wie in geest. 't Wie de geest fan har muoike, dy't al dea wie. Kingemoai, sei se tjin har.
"Hwat is der oan, Kingemoai?" frege Antsje. "Of soe Kingemoai my de sinten bringe fan dat mûtske?"
(Hwant Antsje hie ris in mûtske makke foar har muoike en dat hie dy noait bitelle)
Doe sei Antsje: "Dy sinten skink ik Kingemoai, hear, en ik freegje God dat Kingemoai foar my wei giet."
Doe wie de geest fuort gong en sy hie har noait wer sjoen.

SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe)    SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe)   

Een arme vrouw die zelfs 's nachts nog aan het werk is, wordt opgeschrikt door de geest van haar overleden tante. De tante komt haar arme nicht geld brengen voor een mutsje dat ze nooit betaald heeft. De arme vrouw zegt tot God dat ze het geld aan haar tante wil schenken, als Hij haar rust geeft. De geest van de tante heeft nooit meer rondgespookt.

Collectie Jaarsma, verslag 492, verhaal 9 (archief Meertens Instituut)

4 oktober 1968

Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe).

Antsje de Bruine    Antsje de Bruine   

Kingemoai    Kingemoai   

Antsje    Antsje   

God    God   

Houtigehage    Houtigehage   

2013-03-01 14:46:21