CJ049404

Ik wie al troud en ik wenne hjir in eintsje fandinne oan 'e reed. Ik hie op in jountyd nei de Triemen ta west, nei myn swager om in pear lammen dy't ik fan him kocht hie. Ik mocht froeger graech hwat handelje. Ik gong wer nei hûs en kom op 'e reed, doe wie 't yn 'e nacht, om sa'n ûre of alve, tolve.
Oan dizze kant fan 't hûs wie in krimpe. Doe't ik dêr mei myn lammen kaem sieten dêr yn dy krimpe wol twintich grouwe katten. Ik tochte: "Myn God, hwat ha wy hjir."
't Wie moai helder ljochtmoannewaer. Doe kom ik by de âld doar fan 't hok. Ik soe de doar iepen dwaen, mar dy doar hâldde altyd hwat, hy hekke fan ûnderen, dat ik bûgde my om him los to wrikken.
Wylst ik my sa foaroerbûgde mei de lammen by de hân sprongen my in stik of fjouwer katten oer de earmen hinne. Ik krige de doar iepen en smiet de lammen yn 't hok. Ik die de doar ticht en gong yn 'e hûs.
Doe siet myn wiif op bêd to gûlen. Sy hie ien fan ús bern by har - in jonkje - en dy raesde 't út. Dêr wie myn wiif senewachtich fan. Sy koe 't bern net stil krije en wie skjin forlegen. Ik krige fan har de wyn fan foaren dat ik sa let wie.
Yn 'e hoeke fan 'e keamer stie myn gewear. Ik pakte it en der út. Doe't ik bûten wie roannen de katten yn in gier fuort de reed út nei 't Wyldpaed ta. Ien grouwe grize kat bleau sitten op skoatslingte. Hy siet op 'e kont midden op 'e reed en seach my lyk oan.
Ik richte en skeat. De kat skeat wol oardel meter fan 'e groun. De kat wie fuort en ik yn 'e hûs.
De oare moarns gong 'k nei de tún. Dy hie 'k fan ús buorfrou yn 'e hier, dêr boude 'k ierappels op.
Dêr kom ús buorfrou lâns. Dat wie hwat in bysûnder minske, dy't tige rûch yn 'e mûle wie. Flokke en kettermintsje. Dy moarns wie dat ek wer sa.
Ik sei: "Hwat binne jo bluistrich, Antsje."
"Dat is neat gjin wûnder," sei se, "ik ha de hiele nacht yn 'e wapens west. Dat âld wiif njonken my wie fannacht út 'e koai fallen. It wie ien bloed allegear bloed, it sjocht der raer út. Dêr ha se my fannacht by helle, duvel. Ik ha der de hiele nacht mei om avenseard." En hja fûtere mar en praette yn har sels.
Doe wist ik genôch. Dat âld minske wie in tsjoenster, dêr stie se foar bikend. Dat wie de dikke kat west dy't ik rekke hie. Dêrtroch blette dat minske sa.
Har hiele boarst wie ien greate woune west; dêr kaem de hagel út. It bêd dêr't se op lei wie mar in pear c.m. fan 'e flier. Dus dêr koe hja noait ôffallen wêze of tominsten net sa fan bliede.
Ik hie nou alles klear foar de geast. Hja hie myn jonkje yn 'e macht. Dêrom raesde dat sa. Hja wie dwaende mei myn jonkje to bitsjoenen. Dy twintich katten, dat wienen allegear tsjoensters. Dy hâldden dêr dy nachts feest by ús yn 'e krimpe!
Hoe 'n lawaei as dy katten dêr dy nachts hienen!
It âld wiif is in dei of hwat letter stoarn oan 'e forwondingen. Mar ús jonkje waerd wer better. 't Wie 't bigjin noch mar, gelokkich.

SINSAG 0640 - Hexentier verwundet: Frau zeigt am folgenden Tag Malzeichen.    SINSAG 0640 - Hexentier verwundet: Frau zeigt am folgenden Tag Malzeichen.   

Een handelaar die laat op pad is, stuit bij lichtmaan op een twintigtal donkere katten. Als de man de deur van een hok wil openen, springen een stuk of vier katten tegen zijn armen. Als hij thuiskomt, treft hij zijn vrouw met een kermend kind aan. De man gaat onmiddellijk naar buiten en schiet een van de katten, die hem brutaal blijft zitten aankijken, neer. De volgende dag hoort hij van zijn buurvrouw dat zij de hele nacht met háár oude buurvrouw - die bloedde omdat ze uit bed gestort zou zijn - heeft getobd. De man weet genoeg: de oude buurvrouw was de heks in kattengedaante. De oude vrouw blijkt inderdaad hagel in haar borst te hebben. In de gedaante van een kat heeft zij geprobeerd het kind te betoveren. Het kindje geneest; de heks is aan haar verwondingen gestorven.

Corpus Jaarsma, verslag 494, verhaal 4 (archief Meertens Instituut)

24 september 1968

Hexentier verwundet: Frau zeigt am folgenden Tag Malzeichen en TM 3101 Heks maakt kind (mens) ziek

God    God   

Triemen    Triemen   

2013-03-01 14:46:21