CJ049513

Der wie in keppel op 'e klaei, dy arbeiden by in boer. Dêr wienen Piter en Jelle ek by, dy kommen fan Ikkerwâld.
De arbeiders krigen beantsjes to iten, mar der wie ek noch snert. Jelle kom hwat letter by de tafel as de oaren. Doe wienen de beantsjes al op.
Doe moest Jelle dus mar snert ha.
Piter en Jelle slepten byinoar.
De jouns gongen se op bêd.
Deselde dy't snert hawn hie - dat wie Jelle - moest dy nachts noadich út 'e broek, mar hy wie binaud, hwant it spoeke ek wol yn dy plaets. Hy doarst net nei ûnderen ta. En doe strûpte er Piter syn broek nei ûnderen, hwant dy slepte ta en fornom der doch neat fan - en doe die er dêr syn bihoeften yn. En doe die er de broek wer omheech.
De oare moarns wurdt Piter wekker en seit: "Dit is ek in raer gefal: Boontjes gegeten
en erwten in de broek gescheten!"

Twee kleiarbeiders, Piter en Jelle, werken samen voor een boer. Als het etenstijd is, heeft Piter alle boontjes al opgegeten voordat Jelle überhaupt aan tafel is. Voor Jelle is er alleen nog wat snert over. Als de twee arbeiders 's avonds gaan slapen, moet Jelle nodig naar de w.c. Hij durft niet te gaan, omdat het wel eens spookt bij de boer. Hij stroopt daarom de broek van Piter naar beneden en doet zijn behoefte in Piters broek. Als Piter de volgende ochtend wakker wordt, zegt hij verbaasd 'Dat is gek: boontjes gegeten en erwten in de broek gescheten!'.

Collectie Jaarsma, verslag 495, verhaal 13 (archief Meertens Instituut)

10 september 1968

Piter    Piter   

Jelle    Jelle   

Ikkerwâld    Ikkerwâld   

2013-03-01 14:46:21