Hoofdtekst
Hjir wennen trije bruorren dy skreauwen har Dalstra. Dêr is noch skaei fan. Ien fan dy bruorren hie boerefeint west yn Nyegea yn in âlde greate stjelp by twa âlde minsken. Dy feint rekke dêr wei, mar letter gong er dêr us op in kear mei syn beide bruorren hinne to jounpraten.
Sy woarden freonlik ûntfongen. Sy woarden yn 'e hûs noege en krigen kofje. Doe gongen twa fan dy bruorren mei dy âld boer to buorkjen. Ien bleau yn 'e hûs by de âld frou.
De beide earsten knypten de âld boer de strôtte ticht, dy ha se smoard. De oare brocht it âld minske by de tsjerne en treau har mei de hals op 'e rânne. Sa makke er har dea. De bloedplakken ha se letter noait forwiderje kind. Dy kommen hyltyd wer.
De plysjes fortochten de feint dy't dêr by dy âlde minsken wenne hie. Ien fan dy mannen wie myn âld-omke, dy wie troud mei in âld-muoike fan my.
Sy kommen by har, de plysjes.
"Wy ha 't net dien", seinen de mannen. Muoike wist nergens fan. Sy sei: "As se it dien ha, hoop ik dat Us leaven Hear in teken oan it bern docht, dat ik draech. Sy ha 't net dien." Mar sy hienen 't wòl dien. 't Woarde biwezen.
De mannen kommen alle trije yn 'e gefangenis. Doe kom de poppe. Dy woarde geboaren mei in knûstje. Oan 'e iene hân sieten gjin fingers. Lammert knûstje woarde er altyd neamd. Dat wie it teken. Hy wenne yn 'e Boelensloane.
(De trije moardners krigen elk twintich jier. Ien is yn 'e gefangenis stoarn, de beide oaren kommen wer thús. Ien fan dy beiden roan by donker de heidepaedtsjes del op syn hûske yn. Hy hie de hiele dei sûnder iten west en wie warch. Hy kloppe oan 'e doar by syn hûske. De frou die iepen. 't Wie myn âldmuoike. Hja die fan skrik de mûle wiid-iepen. Sy sei: "Bistû dêr? Kom hjir." Doe seach er dêr in frjemde man mei in lyts berntsje op 'e knibbel sitten.
Hy wie forbaesd, mar sy sei tsjin him: "Ik koe net oars handelje, hwant ik moest brea foar myn bern ha."
Hy sei neat, mar hy stapte op en gong wer fuort.
Hy sette nei syn dochter ta. Dêr wie er wolkom. Hja sei tsjin him: "Heit, dêr't twa in brogge krije kinne, kinne trije ek in brogge krije.")
Sy woarden freonlik ûntfongen. Sy woarden yn 'e hûs noege en krigen kofje. Doe gongen twa fan dy bruorren mei dy âld boer to buorkjen. Ien bleau yn 'e hûs by de âld frou.
De beide earsten knypten de âld boer de strôtte ticht, dy ha se smoard. De oare brocht it âld minske by de tsjerne en treau har mei de hals op 'e rânne. Sa makke er har dea. De bloedplakken ha se letter noait forwiderje kind. Dy kommen hyltyd wer.
De plysjes fortochten de feint dy't dêr by dy âlde minsken wenne hie. Ien fan dy mannen wie myn âld-omke, dy wie troud mei in âld-muoike fan my.
Sy kommen by har, de plysjes.
"Wy ha 't net dien", seinen de mannen. Muoike wist nergens fan. Sy sei: "As se it dien ha, hoop ik dat Us leaven Hear in teken oan it bern docht, dat ik draech. Sy ha 't net dien." Mar sy hienen 't wòl dien. 't Woarde biwezen.
De mannen kommen alle trije yn 'e gefangenis. Doe kom de poppe. Dy woarde geboaren mei in knûstje. Oan 'e iene hân sieten gjin fingers. Lammert knûstje woarde er altyd neamd. Dat wie it teken. Hy wenne yn 'e Boelensloane.
(De trije moardners krigen elk twintich jier. Ien is yn 'e gefangenis stoarn, de beide oaren kommen wer thús. Ien fan dy beiden roan by donker de heidepaedtsjes del op syn hûske yn. Hy hie de hiele dei sûnder iten west en wie warch. Hy kloppe oan 'e doar by syn hûske. De frou die iepen. 't Wie myn âldmuoike. Hja die fan skrik de mûle wiid-iepen. Sy sei: "Bistû dêr? Kom hjir." Doe seach er dêr in frjemde man mei in lyts berntsje op 'e knibbel sitten.
Hy wie forbaesd, mar sy sei tsjin him: "Ik koe net oars handelje, hwant ik moest brea foar myn bern ha."
Hy sei neat, mar hy stapte op en gong wer fuort.
Hy sette nei syn dochter ta. Dêr wie er wolkom. Hja sei tsjin him: "Heit, dêr't twa in brogge krije kinne, kinne trije ek in brogge krije.")
Onderwerp
SINSAG 1128 - Unausloschliche Blutflecken. 
SINSAG 1128 - Unausloschliche Blutflecken. 
Beschrijving
Een man bezoekt met zijn twee broers een oud echtpaar waar hij vroeger als knecht gediend heeft. De drie broers brengen het oude stel vervolgens om het leven. De bloedvlekken die bij de moord ontstaan zullen later nooit uitgewist kunnen worden. De politie verdenkt de broers, maar die ontkennen in alle toonaarden. Een tante van de jongens is van hun onschuld overtuigd. Zij spreekt de hoop uit dat De Lieve Heer een teken zal geven aan het ongeboren kind dat ze draagt, mochten de jongens toch schuldig zijn. De jongens worden kort daarop schuldig bevonden en achter de tralies gezet. Het kind van de tante wordt geboren met een knuistje - een hand zonder vingers: het goddelijk teken. De drie moordenaars krijgen ieder twintig jaar cel.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 545, verhaal 8 (archief MI)
Commentaar
15 december 1968
Unausloschliche Blutflecken.
Naam Overig in Tekst
Dalstra
Dalstra
Us leaven Hear
Us leaven Hear
De Lieve Heer
De Lieve Heer
Lammert
Lammert
Naam Locatie in Tekst
Nyegea
Nyegea
Boelensloane
Boelensloane
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21