Hoofdtekst
Bearn van der Woude wie myn heit. Hy wie us mei mem to jounpraten nei syn swager, dy wenne sa'n trije hûndert meter fan him ôf. It gong altyd op in kaertspyljen as heit en omke by elkoar wienen. Mar doe hie heit de spylkaerten forgetten dy kear. Hy gong werom om se to heljen en omke gong mei. Sy gongen skeanoer troch 't lân, dat wie 't koartste.
Doe binne se ûnderweis bot kjel woarn. Sy seagen in pas geboaren berntsje en dat joech geluten. 't Wie op 'e tún. Sy hienen der noch op smite sild mei in stien, mar se hienen sa binaud woarn, dat sy naeiden út.
Sy hienen de kaerten helle en hienen ôfpraet, sy soenen der net mei de froulju oer prate.
Doe't se mei de kaerten kommen, hienen de froulju sein: "Hwat bin jim wyt om 'e kop." 't Gebeurde yn 'e Parken.
Doe binne se ûnderweis bot kjel woarn. Sy seagen in pas geboaren berntsje en dat joech geluten. 't Wie op 'e tún. Sy hienen der noch op smite sild mei in stien, mar se hienen sa binaud woarn, dat sy naeiden út.
Sy hienen de kaerten helle en hienen ôfpraet, sy soenen der net mei de froulju oer prate.
Doe't se mei de kaerten kommen, hienen de froulju sein: "Hwat bin jim wyt om 'e kop." 't Gebeurde yn 'e Parken.
Beschrijving
Twee mannen zagen eens een pasgeboren kindje in het land liggen. Het maakte geluid. De mannen waren vreselijk bang en gooiden stenen naar het kind. Daarna zijn ze er snel vandoor gegaan.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 584, verhaal 1
Commentaar
23 februari 1969
Naam Overig in Tekst
Bearn van der Woude 
Bearn van der Woude 
Naam Locatie in Tekst
Parken
Parken
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21