Hoofdtekst
Ook Liempde kende 'ne bezembinder. Grard heette hij. Samen met Betje, zijn dun ristig vrouwke, woonde hij 'n tijdje achter in de Steeghstraat, tegen 'n grote wei aan, de Munnik genoemd, in een groot hol. Een hut van zooien was 't. Het was miserabel, hoe Grard en Betje huisden.
"'n Gat in de grond mi hout, bunt en takkebossen d'r rontelum en wè wêipen en rossen d'r overhinne, dê waar d'r hoos", zei Kulhannes.
Grard was 'n apart manneke. Hij kon 'n koe van kolieken afhelpen en werken, als hij zin had, kon hij als 'n paard. Gras maaien, hout kappen en opbinden, 't Broek oppoten, de rogge maaien, aardappelen rooien, Grard kon 't allemaal, als hij wou.
"'Nen boer, die gin êigen volk hâ, kos rollik enkelde daag mi Grard ûit de weeg. Es ie h'm mêr gin geld gaaf eer ie 't verdiend hâ, want dan kwaamp Grard nie mêr", meende Kulhannes. Nee, als Grard geen zin had om bij de gemeente of bij deze of gene boer te werken, dan deed hij het niet. Om toch zijn maag en die van zijn Betje te kunnen vullen, maakte hij heibuunderkes en bezems. Met deze buunderkes en bezems ging hij rond. Voor 'n paar centen kon men ze kopen. Kocht men van Grard 'ne bezem, dan was hij tevree, maar als men niks wou, dan sakkerde hij ooit alle Heiligen uit de hemel.
Toen kapelaan Manders gezorgd had voor 'n ander huis en Betje zachtjesaan gestorven was, verloor Grard niet alleen zijn laatste bezem, maar raakte hij ook de kluts kwijt. Met 'ne paternoster om zijn nek sprong hij in de Dommel en verzoop.
Beschrijving
Bron
Commentaar
Naam Overig in Tekst
Kulhannes   
Gemonde   
Grard   
Betje   
Munnik   
Manders   
Naam Locatie in Tekst
Schijndel   
Liempde   
Steeghstraat   
Broek   
Dommel   
