Hoofdtekst
Den botten Boer.
Een onwetende boer, die om sijn onkennis, onder het Menschelijck gheslacht niet behoorde ghereeckent te worden, had by een Smidt te Amsterdam eenigh yser-werck besteedt te maecken, en als het by nae ghedaen was, quam hy eens kijcken, hoe het met sijn werck al stont. Siende, dat de Smidt het yser van het ambeelt op de vloer ley, so wilde hy 't [p. 54] op-heffen, om het selve te besien, maer also hy sijn handt door de hette brande, begost hy den Smit te schelden, dat hy hem niet gewaerschout had. Wel keerel, sey de Smit, ben je blint? kan je niet sien, dat het Yser noch root is? Honds-vot, sey de Boer, mijn Neus is oock roodt, maer daerom brandt hy my niet. Wel, sey de Smit, je soudt er dan eens op gespuuwt hebben, of het oock siste. Den Boer, niet wetende, wat sissen was, spoogh daer eens op, en siende, dat het siste, seyde, die kunst is een Rycxdaelder weert, gevende den Smidt soo veel, als hy geseydt had, dat dit waerdigh was,
Als hy nu des middaghs te huys quam, soo had sijn wijf een schootel met heete bry gheschaft, Hy grooten honger hebbende, repte hem om te eeten. Sijn Wijf riep: Man wacht noch wat, de bry is veel te heet om te eeten. Hy steunende op sijn kunst, riep weerom: Laet my begaen, ick ben wyser als ghy om dat te proeven. En dit gheseydt hebbende, spuuwt hy van boven neer in de bry, en dewijl die niet siste, so slorpte hy terstondt toe; maer hem bedrogen vindende, riep: De Duyvel hael de Smidt, hy sal my de Rijcxdaelder weer geven.
Een onwetende boer, die om sijn onkennis, onder het Menschelijck gheslacht niet behoorde ghereeckent te worden, had by een Smidt te Amsterdam eenigh yser-werck besteedt te maecken, en als het by nae ghedaen was, quam hy eens kijcken, hoe het met sijn werck al stont. Siende, dat de Smidt het yser van het ambeelt op de vloer ley, so wilde hy 't [p. 54] op-heffen, om het selve te besien, maer also hy sijn handt door de hette brande, begost hy den Smit te schelden, dat hy hem niet gewaerschout had. Wel keerel, sey de Smit, ben je blint? kan je niet sien, dat het Yser noch root is? Honds-vot, sey de Boer, mijn Neus is oock roodt, maer daerom brandt hy my niet. Wel, sey de Smit, je soudt er dan eens op gespuuwt hebben, of het oock siste. Den Boer, niet wetende, wat sissen was, spoogh daer eens op, en siende, dat het siste, seyde, die kunst is een Rycxdaelder weert, gevende den Smidt soo veel, als hy geseydt had, dat dit waerdigh was,
Als hy nu des middaghs te huys quam, soo had sijn wijf een schootel met heete bry gheschaft, Hy grooten honger hebbende, repte hem om te eeten. Sijn Wijf riep: Man wacht noch wat, de bry is veel te heet om te eeten. Hy steunende op sijn kunst, riep weerom: Laet my begaen, ick ben wyser als ghy om dat te proeven. En dit gheseydt hebbende, spuuwt hy van boven neer in de bry, en dewijl die niet siste, so slorpte hy terstondt toe; maer hem bedrogen vindende, riep: De Duyvel hael de Smidt, hy sal my de Rijcxdaelder weer geven.
Beschrijving
Een domme boer verbrandt zijn vingers aan heet ijzerwerk bij een smid. De smid zegt dat hij er op had moeten spugen, en als het gaat sissen, weet hij dat het heet is. Die truc gebruikt de boer 's avonds bij het eten ook.
Bron
Jan Pietersz. Meerhuysen, De geest van Jan Tamboer of Uytgeleeze stoffe voor de klucht-lievende ionckheydt, Amsterdam, 1659, drie delen
Commentaar
1659
Naam Locatie in Tekst
Amsterdam 
Amsterdam 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22