CJ061310

Op 'e Sweach wenne in faem by de boer. 't Wie Sweachster merke en dêr woe sy graech hinne. Mar de fammen moesten froeger ek altyd lânwurk dwaen en doe't sy de boer frege of se wol nei de merke mocht, sei er: "Dat kin, mar dû mast earst safolle dong oer it lân struije. Ast dat dien hast, dan bist frij en kinst nei de merke ta."
De faem sei: "Jo kinne like goed sizze - dû krijst gjin frij - hwant dat is net to dwaen. As ik dêr mei klear bin, is de merke oer."
Hja wie drok oan 't wurk, doe kom dêr in tsjep mynhearke oanstappen. Dy sei tsjin har of se ek nei Sweachster merke ta soe.
Sy sei: "Dêr is gjin kâns ta. Ik moat earst dongstruije. Dit hiele stik lân mat der ûnder. Dan wite jo it wol."
Doe sei er: "Dat komt wol klear. As ik mei jo mei nei de merke mei, dan sil ik jo helpe." Hy soe der wol foar soargje dat it lân op 'e tiid ûnder 'e dong lei.
Hja nom it oan. Doe sei er: "Mar, dan mat it earste, dêr't jo moarnmoarne in knoop op sette, foar my wêze."
Dat wie de faem goed. De dong wie samar oer 't lân.
Sy gongen togearre nei Sweachster merke. De faem dânse mei it mynhearke. Mar doe seach se us nei syn fuotten en doe fornom se dat er in horrelpoat hie. 't Wie de duvel dêr't se mei dânse!
Doe fleach it har oan. Sy sei: "Nou dânsje ik mei de duvel."
Sy hie 't net sein of fuort wied er west. En hy hie sa'n stank neilitten, dat de hiele Sweachster merke wie bidoarn en 't wie fuort ôfroun. 't Wie in sterke swevellucht.
Doe't de faem thúskom, sei de boer: "Bist nou al werom?"
Doe't er har oanseach fornom er wol, dat se danich fan 'e wize wie. Hy frege har hwat der gebeurd wie.
Doe fortelde se him dat de duvel it lân mei dong bistruid hie, en dat er it earste, dêr't hja de oare moarns de knoop op sette fan har ha moest.
Doe sei de boer: dat binne dyn hoasbannen, dêr stû moarns de earste knoop yn leiste en dat dochst op dyn lichum. Dat hy wol dyn lichum ha. Dat is syn bidoeling. Mar nou mastû hinnegean en klaei dy moarnmoarne, ast fan bêd komste net oan. Dû giest mei bleate fuotten nei de skuorre ta en dan mastû in bosk strie nimme en dêr in bân om slaen en dêr in goeije knoop op sette en dan mastû dat fan dy ôfsmite en sizze: "Dêr, duvel, dat is foar dy!"
Sy hat it dien en dat bosk strie wie yn alle gruzeleminten formoarzele.

VDK 1191B* - Het eerste wat gebonden wordt    VDK 1191B* - Het eerste wat gebonden wordt   

Een meid woont bij een boer en wil graag naar de markt in Sweach. Als ze het mest over het land heeft gestrooid mag ze naar de markt toe van de boer. Ze zegt dat het teveel werk is en de markt dan over is. Als ze aan het werk is komt een knap mannetje naar haar toe die vraagt of ze ook niet naar de markt toe moet. Hij belooft haar dat het werk afkomt als zij met hem naar de markt gaat. Het eerste stuk waar ze de volgende morgen een knoop opzet is dan voor hem. Ze danst met het mannetje en ziet opeens dat hij een horrelvoet heeft. Ze danst dus met de duivel. Als ze dit hardop zegt verdwijnt de duivel en laat een zwavellucht achter. Bij thuiskomst vertelt de meid het verhaal aan de boer. De eerste knoop zal ze morgen op haar kousenband zetten. Dus de boer zegt haar dan zich niet aan te kleden en op blote voeten naar de schuur te gaan, stro te pakken, een band eromheen te slaan en daar een goede knoop op te zetten. Dan moet ze de stro weggooien en tegen de duivel zeggen dat dat voor hem is. Ze volgt zijn raad op en het bosje stro wordt geheel vermorzeld.

Collectie Jaarsma, verslag 613, verhaal 10

13 maart 1969

Het eerste wat gebonden wordt

Sweach    Sweach   

Sweachermarkt    Sweachermarkt   

2013-03-01 14:46:21