Hoofdtekst
In jongfeint kom us yn 'e fiskwinkel; hy woe graech foar in goune bokkens ha. "As 't jo 't selde is," sei er tsjin 'e winkelman, "woe ik graech allegearre wyfkes ha."
"Dat kin ik noait sjen," sei de winkelman, "mar as jo safolle mânsk binne, gean jo gong mar en sykje út."
De jongfeint wiisde se oan en de winkelman pakte se yn. Doe't de jongfeint bitelle hie, soed er fuort.
De winkelman wie nijsgjirrich en frege: "Mar hoe sjogge jo nou eins dat it wyfkes binne?"
"Och," sei de jongfeint, "dat is hiel ienfâldich. Dy mei de greate bekken, dat binne de wyfkes."
"Dat kin ik noait sjen," sei de winkelman, "mar as jo safolle mânsk binne, gean jo gong mar en sykje út."
De jongfeint wiisde se oan en de winkelman pakte se yn. Doe't de jongfeint bitelle hie, soed er fuort.
De winkelman wie nijsgjirrich en frege: "Mar hoe sjogge jo nou eins dat it wyfkes binne?"
"Och," sei de jongfeint, "dat is hiel ienfâldich. Dy mei de greate bekken, dat binne de wyfkes."
Beschrijving
Een man wilde van de visboer eens voor een gulden bokking hebben, maar hij wilde dan alleen de vrouwelijke visjes. De visboer zei dat hij dat niet kon onderscheiden, maar dat de klant ze wel zelf mocht uitzoeken. Toen ze klaar waren, vroeg de visboer hoe de klant het geslacht nu kon bepalen. De man zei dat die met de grote bekken de vrouwtjes waren.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 684, verhaal 7
Commentaar
22 juni 1969
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21