Hoofdtekst
Ik ha skippersfeint west. Op in nacht leinen wy mei in fracht biten op Dokkumer Nijesilen. Ik lei foar yn 'e durk to sliepen. It lûkje wie ticht.
Ik woarde yn 'e nacht wekker, doe stie 't lûkje iepen.
Doe kom der in hiele greate, fleizige hân, dy pakte myn beide polsen byelkoar beet. It fielde net hurd, it wie in sachte hân. Dy hân tilt my der út. Ik hingje in skoft oan dy hân boppe 't wetter, bûten it skip.
Doe woarde ik op it dek delset. Even letter gong ik wer op bêd.
Ik haw dy greate hân allinne mar field, ik ha neat sjoen. It mat in reus west ha.
Ik woarde yn 'e nacht wekker, doe stie 't lûkje iepen.
Doe kom der in hiele greate, fleizige hân, dy pakte myn beide polsen byelkoar beet. It fielde net hurd, it wie in sachte hân. Dy hân tilt my der út. Ik hingje in skoft oan dy hân boppe 't wetter, bûten it skip.
Doe woarde ik op it dek delset. Even letter gong ik wer op bêd.
Ik haw dy greate hân allinne mar field, ik ha neat sjoen. It mat in reus west ha.
Beschrijving
Als schippersknecht heb ik meegemaakt dat ik op een nacht als we met een vracht bij Dokkumer Nijesilen liggen, wakker wordt een het luikke van het vrachtruim wat gesloten is eerder open zie staan. Een grote hand pakt mijn polsen vast en tilt mij op. Ik hang een tijdje boven het water, buiten het schip. Daarna wordt ik weer op dek gezet. Aangezien ik alleen maar grote handen heb gevoeld, moet het een reus zijn geweest.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 765, verhaal 12
Commentaar
2 oktober 1969
Naam Overig in Tekst
Dokkumer Nijesilen 
Dokkumer Nijesilen 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21