CJ080401

Doe't ik sahwat seis à sawn jier âld wie, leinen wy us op in kear mei 't skip by de Lange Jammer to Bakkefean. De Lange Jammer dat wie in rige feanketen, dy't der nou allegear wei binne.
Ik gûlde dêr alle dagen in healûre lang en yn dyselde tiid jammere ús hountsje oan ien tried wei en roan almar de warring yn 't roun.
Heit sei: "Wy matte hjir wei, hwant dy jonge is bitsjoend." (Yn ien fan dy huzen fan 'e Lange Jammer wenne in tsjoenster.) Doe binne wy fuortfard en ik ha noait wer in kik jown.

Een klein jongetje huilde elke dag wel een half uur, en ook het hondje huilde vaak lang aan een stuk. In de buurt woonde een heks. De vader besloot dat ze zouden verhuizen. Daarna heeft het jongetje nooit meer een kik gegeven.

Corpus Jaarsma, verslag 804, verhaal 1

8 januari 1970

Lange Jammer    Lange Jammer   

Bakkefean    Bakkefean   

Bakkeveen    Bakkeveen   

2013-03-01 14:46:21