CJ111415

Op in kear, doe wie Minne Ael siik, nei't se seinen. De buorlju gongen der hinne om nei har to sjen. Mar Gjetsje, de dochter, woe de lju keare. Dy sei: "Net oan har komme, der skeelt ús mem neat." Mar de buorlju hienen nei 't bêd ta gong. En dat hie och sa raer like. Der hie in greate bult op bêd lein, oars neat. En de tekkens gongen hinne en wer.

Buurtbewoners gaan massaal naar het ziekbed van een bekende heks. Als ze in het bed kijken, ligt er alleen een grote bult. De dekens gaan heen en weer.

Collectie Jaarsma, verslag 1114, verhaal 15 (archief MI)

20 juni 1974

Minne Ael    Minne Ael   

Gjetsje    Gjetsje   

2013-03-01 14:46:21