Hoofdtekst
Der wienen in man en in frou, dy soenen op in joun to praten en dan in nacht oerbliuwe. Se soenen dêr de jouns ek mei waerm ite.
De man koe geweldich ite. Hy rekke noait sêd.
Doe sei de frou tsjin him: As it iten aenst op tafel komt mastû net tofolle nei binnen slaen, hear. As ik dy op 'e foet traepje mast ophâlde fan iten.
De man biloofde dat en sy rekken oan 't miel.
Hja wienen noch mar goed en wol oan 't iten, doe kaem der in grouwe houn oerein, dy't ûnder 'e tafel lei. Dy trape dy man op 'e foet.
De man tocht net oars as dat wie it wurk fan syn frou. Dy tocht dat er it seintsje krige dat er net mear ite mocht, dat hy hâldde op. Mar hy hie hast noch neat hawn.
Doe't se him fregen hwerom hy ophâldde, sei er: "Ik bin sêd." Mar yn werklikheit forgong er fan 'e honger. Dat waerd noch minder, doe't se dy nachts op bêd leinen.
"Ik kom sa de nacht net troch", sei de man.
Mar der stie ergens yn 'e hûs in panfol tsjokke rizenbrij. De man sei: "Ik gean der ôf en ik sil goed hwat fan dy brij opite."
Doe sei 't minske: "Nim my dan ek in sleeffol mei."
Doe't de man sêd wie fan 'e kâlde brij skepte hy de sleef nochris fol en soe dêrmei nei har bêd ta om syn wiif dat to jaen.
Mar doe kom er by 't forkearde bêd, dêr slepte de boerinne. Dy lei mei 't gat oer de planke hinne en de man tocht, dat dat it gesicht wie en hâldde sa de sleef by har kont.
"Hjir wie de brij al", sei er. Mar de boerinne taelde der net nei. Ynpleats dêrfan liet se in skeet gean.
"Hoechst net to blazen," sei de man, "de brij is net hyt." Mar doe blaesde it minske opnij ôf.
Doe woarde de man sa lulk, dat hy sloech har mei de brijsleef foar de kont, dat de brij stoude wit hwer.
De man koe geweldich ite. Hy rekke noait sêd.
Doe sei de frou tsjin him: As it iten aenst op tafel komt mastû net tofolle nei binnen slaen, hear. As ik dy op 'e foet traepje mast ophâlde fan iten.
De man biloofde dat en sy rekken oan 't miel.
Hja wienen noch mar goed en wol oan 't iten, doe kaem der in grouwe houn oerein, dy't ûnder 'e tafel lei. Dy trape dy man op 'e foet.
De man tocht net oars as dat wie it wurk fan syn frou. Dy tocht dat er it seintsje krige dat er net mear ite mocht, dat hy hâldde op. Mar hy hie hast noch neat hawn.
Doe't se him fregen hwerom hy ophâldde, sei er: "Ik bin sêd." Mar yn werklikheit forgong er fan 'e honger. Dat waerd noch minder, doe't se dy nachts op bêd leinen.
"Ik kom sa de nacht net troch", sei de man.
Mar der stie ergens yn 'e hûs in panfol tsjokke rizenbrij. De man sei: "Ik gean der ôf en ik sil goed hwat fan dy brij opite."
Doe sei 't minske: "Nim my dan ek in sleeffol mei."
Doe't de man sêd wie fan 'e kâlde brij skepte hy de sleef nochris fol en soe dêrmei nei har bêd ta om syn wiif dat to jaen.
Mar doe kom er by 't forkearde bêd, dêr slepte de boerinne. Dy lei mei 't gat oer de planke hinne en de man tocht, dat dat it gesicht wie en hâldde sa de sleef by har kont.
"Hjir wie de brij al", sei er. Mar de boerinne taelde der net nei. Ynpleats dêrfan liet se in skeet gean.
"Hoechst net to blazen," sei de man, "de brij is net hyt." Mar doe blaesde it minske opnij ôf.
Doe woarde de man sa lulk, dat hy sloech har mei de brijsleef foar de kont, dat de brij stoude wit hwer.
Onderwerp
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
Beschrijving
Een vrouw spreekt met haar gulzige man af dat ze hem - als ze op visite zijn bij vrienden - een teken zal geven als hij naar haar mening genoeg gegeten heeft. Afgesproken wordt dat de vrouw haar man onder de tafel op de voet zal trappen. Als het stel nog maar net aan tafel is gegaan, trapt een hond de man per ongeluk onder de tafel op de voet. De man denkt dat het het teken van zijn vrouw is en stopt direct met eten. Als het stel 's nachts in bed ligt - ze overnachten ook bij de vrienden - kan de man de slaap niet vatten van de honger en besluit hij beneden flink wat rijstebrij te gaan eten. De vrouw vraagt haar man ook een lepel brij voor haar mee te nemen. Als de man teruggaat naar bed, komt hij echter bij het verkeerde bed - het bed van de gastvrouw - uit. De gastvrouw ligt met haar billen bloot op het bed en de man ziet haar billen aan voor haar gezicht. Als hij de pap naar binnen lepelt, laat de vrouw prompt een wind. De man zegt hierop dat ze niet hoeft te blazen, omdat het niet heet is. Als de vrouw nog een wind laat, slaat de man haar woedend met de lepel op haar billen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1118, verhaal 31 (archief MI)
Commentaar
17 juli 1974
"Don't Eat too Greedily."
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21