CJ112318

Jantsje koe sels ek tsjoene. Op in kear wie se by har dochter Pyt op Koatstertille. Pyt wie krekt oan 't tsjernjen, mar hja koe noait bûter krije. It mislearre hyltyd, hwàt hja der ek oan die.
Doe sei Pyt: "Ik sil leau 'k mar nei 't Wytfean ta nei Jonge Jan, hwant dèr koe wolris tsjoenderij achter sitte."
Doe sei Jantsje gau: "Mast it earst nòch mar ris bisykje." En doe't Pyt dat die hie se samar bûter (Jantsje hie de tsjerne bitsjoend, mar doe't Pyt oer in duvelbanner bigoun to praten, waerd se ûngerust en hâldde se mei 't tsjoenen op).

Het lukt een vrouw maar niet de karn tot boter te krijgen. Later blijkt dat haar moeder - een heks - de karn betoverd heeft. Uit angst dat haar dochter de duivelbanner erbij zal halen, stopt de moeder met haar toverkunsten.

Collectie Jaarsma, verslag 1123, verhaal 18 (archief MI)

3 augustus 1974

Jantsje    Jantsje   

Jonge Jan    Jonge Jan   

Pyt    Pyt   

Koatstertille    Koatstertille   

Wytfean    Wytfean   

2013-03-01 14:46:21