CJ113019

It hat dêr op 't Lange Ein altyd spûke.
Der wienen hjir trije bruorren. De âldste wie by de boom. De keppelbaes wie Jelle Japiks. Mei dy keppelbaes gong er geregeld to wjûden.
Syn beide jongste bruorren sochten op in kear gjers. Dat laedden se op 'e kroade. De âldste broer soe dat kroadfol gjers ophelje. Salang sieten de beide oaren op 'e kroade en wachten togearre op har broer.
Doe kaem dêr in âld man oan, in menearke mei griis hier. Hy wie skraechwurk oan har ta, doe gong er wer fuort en sy seagen ynienen neat mear. As wie er yn 'e groun weisonken.
Doe fortelden se dat even letter oan har âldste broer, en dy fortelde it wer oan 'e keppelbaes Jelle Japiks. Doe sei dy: Ik haw op in moarn bitiid de hynders hjir al ris út it lân helle, doe gong der in griis hearke by de beamwâl lâns. Dat wie by deselde berm, dêr't dyn bruorren dy forskining sjoen ha.

Op een spookplaats worden twee broers benaderd door een oude man met grijs haar. De man is even plotseling verdwenen als hij verschenen is. Het is een spook. Een andere man heeft dezelfde heer ook al eens rond zien spoken.

Collectie Jaarsma, verslag 1130, verhaal 19 (archief MI)

20 augustus 1974

Lange Ein    Lange Ein   

Jelle Japiks    Jelle Japiks   

2013-03-01 14:46:21