Hoofdtekst
Yn Jistrum wenne Jan Binnes. Dy hie in frou dy sei, hja hie in glêzen skonk. Hja wie hypechonder. Hja koe net rinne, miende se, mar 't wie neat oars as ynbylding.
Op in dei sette Jan Binnes har op 'e jitkarre. Hja rieden togearre 't lân yn, oer 't bûtlân en sa werom. Mar doe't se op 'e weromreis fjouwer kampen lân troch wienen, makke hy de jitkarre los, dy wipte omheech en hja glied der ôf, yn 't gjers. "Sjesa," sei er, "nou mast mar sjen datst thús komst."
En hja kaem thús, rinnende. Hja wie fan har kwael genêzen.
Op in dei sette Jan Binnes har op 'e jitkarre. Hja rieden togearre 't lân yn, oer 't bûtlân en sa werom. Mar doe't se op 'e weromreis fjouwer kampen lân troch wienen, makke hy de jitkarre los, dy wipte omheech en hja glied der ôf, yn 't gjers. "Sjesa," sei er, "nou mast mar sjen datst thús komst."
En hja kaem thús, rinnende. Hja wie fan har kwael genêzen.
Beschrijving
Een hypochondrische vrouw beweert niet te kunnen lopen omdat ze een glazen been zou hebben. Haar man denkt dat de vrouw zich haar kwalen inbeeldt en laat haar eens een keer ver van huis van de wagen vallen, roepend 'Ziezo, nou zie je maar hoe je thuiskomt'. De vrouw komt rennend thuis en heeft daarna nooit meer over haar been geklaagd.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1165, verhaal 19 (archief MI)
Commentaar
18 oktober 1977
Naam Overig in Tekst
Jan Binnes 
Jan Binnes 
Naam Locatie in Tekst
Jistrum
Jistrum
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21