CJ116623

De mieren hienen altyd in koperen tsjetteltsje mei nei 't lân ta. Dêr hellen se wetter mei út 'e sleat en dat searen se foar kofje. Op in kear hienen twa mieren wer wetter yn 't tsjetteltsje sean en doe't it prottele setten se 't yn 't gers. Doe kaem dêr in poep oan. Dy seach dat protteljen wylst it tsjetteltsje op 'e kâlde groun stie. Doe woed er bislist dy tsjettel keapje, hwant it wie yn syn eagen in wûndertsjettel.
Dy poep giet nei it stik lân ta, dêr't er meane mat. Dan set er de tsjettel mei kâld wetter der yn gewoan yn 't gers del. Nei forrin fan tiid tinkt er: ik mat mar ris by de tsjettel sjen, hwant hy woe kofjedrinke. Mar it wetter wie noch like kâld as sa't hy it der yn dien hie.
Hy wurdt sa lulk, dat hy skopt de tsjettel de feart yn.
Mar doe bigoun dat to buorreljen, en doe sei er: "Daar kookt den duvel al." Mar doe wie er de tsjettel kwyt.

VDK 1539C - De zelfkokende pot    VDK 1539C - De zelfkokende pot   

Een Duitse hannekemaaier - ook wel 'poep' geheten - denkt dat een keteltje een wonderketel is: het zou uit zichzelf - zonder vuur - water kunnen koken. Als hij probeert koffie te zetten, blijft het water echter gewoon koud. Hij wordt hier zo kwaad om dat hij het keteltje in de sloot trapt. Als het water in de sloot vervolgens begint te borrelen, denkt hij dat de ketel alsnog kookt.

Collectie Jaarsma, verslag 1166, verhaal 23 (archief MI)

12 mei 1979

De zelfkokende pot

Duitse    Duitse   

2013-03-01 14:46:21