Hoofdtekst
Der libbe in pearke, dat wie 40 jier troud. Hja soenen brulloft hâlde. De ceremonymaster kaem by de man to ynformearen. "Hoe giet it?" frege er.
"'t Giet wol," sei de breugeman, "och der is fansels altyd wol hwàt."
"Is 't dan net yn oarder?" frege de ceremonymaster.
"Och," sei de breugeman, "wy ha gjin spul, hear, mar froeger, doe't ik krekt troud wie, as ik dan nei myn frou seach, dan tocht ik: 'Hwat haw ik in moai stikje fleis kocht'."
"En nóu dan?" frege de ceremonymaster.
"Nou," sei de man, "as ik nóu nei myn fleis sjoch, dan siz ik: 'noodslachting'."
"'t Giet wol," sei de breugeman, "och der is fansels altyd wol hwàt."
"Is 't dan net yn oarder?" frege de ceremonymaster.
"Och," sei de breugeman, "wy ha gjin spul, hear, mar froeger, doe't ik krekt troud wie, as ik dan nei myn frou seach, dan tocht ik: 'Hwat haw ik in moai stikje fleis kocht'."
"En nóu dan?" frege de ceremonymaster.
"Nou," sei de man, "as ik nóu nei myn fleis sjoch, dan siz ik: 'noodslachting'."
Beschrijving
Een stel wil een feest geven ter gelegenheid van het veertigjarig huwelijk. Als de ceremoniemeester de bruidegom vraagt hoe het al die jaren gegaan is, antwoordt de man dat hij nooit ruzie heeft gehad met zijn vrouw maar wel anders tegen haar aan is gaan kijken. Als hij haar vroeger bekeek, dacht hij 'wat een mooi stukje vlees heb ik gekocht' en nu denkt hij 'Noodslachting!'.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1170, verhaal 5 (archief MI)
Commentaar
?
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21