CJ117704

Der wie in boer, dy wie frijgesel. Hy hie in protte jild. Hy hie ek in feint. Dy boer wie sa deun dat hy gunde de feint it iten net.
Op in kear sei er tsjin 'e feint: "Dû koest ek wol in topke hea ha, krekt as de kij."
"Jawol", sei de feint. Mar de feint soarge der dêrom wol foar dat er oar iten krige, mar dat wist de boer net. De feint bleau dus gewoan by syn sûpe en stút.
Doe tocht de boer: As dy feint fan hea libje kin, dan kin ìk dêr ek wol fan libje." En doe bigoun dy boer sels hea to iten. Mar it duorre net sa botte lang doe krige er sa'n pine, dat de dokter moest der by komme.
De dokter sei tsjin 'e feint, wylst de boer sa krimmenearre: "Hwat seit dy boer eins?" De dokter koe 't net forstean.
De feint sei: "Hy seit: - Notaris mat komme - Hy testamintet my twa pleatsen ta -"

Een rijke, maar gierige boer geeft zijn knecht hooi te eten omdat hij eten en drinken te duur vindt. Als hij ziet dat de knecht van het hooi kan leven, besluit hij zelf uit zuinigheid ook hooi te gaan eten. De boer weet niet dat de knecht wel zorgt dat hij gewoon te eten en te drinken krijgt. Als de boer ernstige klachten krijgt, moet de dokter komen. Als de dokter de knecht vraagt wat de boer zegt, antwoordt de knecht dat de boer zegt dat de notaris moet komen omdat hij de knecht twee boerderijen wil nalaten.

Collectie Jaarsma, verslag 1177, verhaal 4 (archief MI)

onbekend

2013-03-01 14:46:21