CJ120035

It wie yn 'e oarloch. Ik wenne op Skûlenboarch en 'k hie forkearing yn Drachten. Jouns nei achten mochten wy net op strjitte. Mar ik fytste yn 'e nacht by myn faem wei nei Skûlenboarch ta. Doe stienen der twa poepen yn 'e Rottefalle op 'e betonwei, by de tsjerke. Dy woenen my oanhâlde.
Ik fytste troch op myn âld karre mei cushionbannen, krekt sa hurd ik koe. Ik doarst net achterom to sjen.
Doe hie 'k in ein fytst - ik wie al op 't Kattegat -, doe krige ik in klap yn 'e nekke.
Ik krûpte yn 'e ûnderwâl, sa goed ik koe en rekke dêr yn 'e sûze. Doe't ik ta my sels kaem, seach ik gjin poepen. Ik doarst hast net om my hinne to sjen, hwant ik tocht: dû krijst de kûgel. Mar ik die it, en dêr wie net ien.
Letter die bliken, troch dat hurde fytsen wie de cushionbân losrekke en dêr hie ik in klap fan yn 'e nekke krige.

Een fietser wordt 's nachts aangehouden door twee mannen maar hij fietst hard door. Als hij even later een klap in zijn nek krijgt, denkt hij dat een van de mannen hem te lijf is gegaan. Zijn nek werd echter geraakt door zijn eigen fietsband die los was komen te zitten.

Collectie Jaarsma, verslag 1200, verhaal 35 (archief MI)

?

Kattegat    Kattegat   

Skûlenboarch    Skûlenboarch   

Drachten    Drachten   

Rottefalle    Rottefalle   

2013-03-01 14:46:21