CJ121201

De ierdmantsjes fan Nikelsgea
Sierd wie in earm mantsje mei in buchel. Hy stammere ek noch. Se neamden him Sierd Stammerbek. Op in dei kaem er fan 't wurk, hy droech in gripe op 'e rêch. Syn paed roun troch in bosk en doe't er dêr goed en wol yn wie, hearde hy sjongen. Hy kaem foarsichtich tichterby, en doe seach er allegearre lytse ierdmantsjes, dy wienen dêr oan 't dânsjen en sy songen dêrby. Se songen mendei, tiisdei en wensdei.
Sierd kaem hwat tichterby. Doe waerden dy lytse mantsjes him gewaer en sy woenen Sierd keare. Mar doe't se de gripe seagen waerden se bang. Se wienen deabinaud.
Doe sei Sierd: Jimme hoeve net bang to wêzen, mar dat ferske fan jimme sil wol langer wêze matte.
"Mendei, tiisdei, wensdei
tongersdei freed en saterdei."
Doe't dy mantsjes dat hearden wienen se o sa bliid.
"Jo ha ús sa'n moai ferske leard," seinen se, "wy hawwe it nou folslein, dat nou meije jo in winsk dwaen. Wy wolle jo bileanje foar hwat jo foar ús dien ha. Hwat wolle jo ha?"
"Ik wol graech rjocht fan liif en lea wurde", sei Sierd.
"Dat kin gebeure", seinen se. En se tilden Sierd op en smieten him omheech. En doe't se him wer opfangden wie er syn buchel kwyt. Nou wie er kant fan liif en lea. Och, hwat wie er bliid.
Hy kaem thús en de minsken seagen nuver op.
De buorlju seinen: "Hoe kin dit sa?"
Sierd lei de saek út en doe sei syn kammeraed: "Dû hast dom west, jonge, dû hiest in protte sinten freegje matten."
Mar Sierd sei: "Ik bin sa al bliid genôch."
Doe frege dy kameraed him op hokker plak yn 'e bosk dy ierdmantsjes by elkoar kamen en op hokker tiid dat wie. Dat lei Sierd him út.
Doe gong dy kameraed ek nei dat plak ta. Hy hearde de ierdmantsjes ek sjongen en kaem tichterby. Hy krige kontakt mei it folkje. "It hiele ferske ha wy fan Sierd leard", seinen se.
"Mar it is noch net folslein", sei Sierd syn kameraed. "Snein heart der ek by."
Doe songen de ierdmantsjes:
moandei, tiisdei, wensdei
tongersdei, freed en saterdei
en snein der ek noch by.
Doe mocht er in winsk dwaen. It wie him om in protte jild bigoun. Hy sei: "Ik mat ha, hwat Sierd neilitten hat."
Doe smieten se hìm èk omheech, mar doe't er wer delkaem hie er de buchel fan Sierd op 'e rêch.
Dêr moest er tonei mei troch it libben.

AT 0503 - The Gifts of the Little People    AT 0503 - The Gifts of the Little People   

ATU 0503 - The Gifts of the Little People.    ATU 0503 - The Gifts of the Little People.   

Een arme, stotterende bultenaar - Sierd - stuit op een dag op dansende aardmannetjes in het bos. De aardmannetjes zingen 'maandag, dinsdag, woensdag...' en merken dan de gebochelde op. De dwergen schrikken erg van de man. De man zegt tegen de dwergjes dat hun liedje vast nog niet af was: er moet nog 'donderdag, vrijdag, zaterdag' bijgezongen worden. De aardmannetjes zijn zo blij dat de man hen de resterende woorden geleerd heeft, dat ze hem een wens laten doen. De bultenaar wenst recht van lijf en leden te worden. De aardmannetjes gooien hem hierop omhoog. Als de man weer landt, is hij zijn bochel kwijt. Als de man blij thuiskomt, wordt hij berispt door een kameraad omdat hij volgens de kameraad beter geld had kunnen vragen. De kameraad spoedt zich hierop zelf naar het bos om de dwergjes te zoeken. Als de dwergjes zeggen dat ze het hele versje al van de ex-gebochelde hebben geleerd, zegt de kameraad dat het versje nog niet compleet is omdat 'zondag' er nog bijhoort. Als de kameraad hierop ook een wens mag doen, wenst hij 'Ik moet hebben, wat Sierd heeft nagelaten'. De kameraad wordt hierop omhooggeworpen en landt even later met een bochel.

Collectie Jaarsma, verslag 1212, verhaal 1 (archief MI)

3 augustus 1979

The Gifts of the Little People

Sierd    Sierd   

Sierd Stammerbek    Sierd Stammerbek   

Nikelsgea    Nikelsgea   

2013-03-01 14:46:21