CJ125016

Petrus staat bij de hemelpoort en leest in zijn boek wie worden toegelaten. Dat zijn drie oude kerels met kale koppen. Petrus is oud en half blind. Hij denkt: die ken ik er altijd wel uit.
Er staan verschillende mensen voor de poort en om negen uur gaat ie open.
Dan zegt Petrus: "Ik moet er drie hebben met kale koppen."
Er stond een kerel met een dik bos haar, die dacht: zo kom ik er nooit in. Wat moet ik doen?
De eerste met de kale kop passeerde. Petrus hoefde hem alleen maar over de kop te strijken.
Toen kwam de tweede aan de beurt. Die was ook kaal en werd ook toegelaten.
Toen dacht diezelfde met de bos haar: nou moet ik vlug zijn. Hij kroop op handen en voeten, stroopt zijn broek naar beneden en Petrus streek hem over zijn blote kont en zei: "Toe maar." Hij zei er overheen: "Hier om de hoek is een winkeltje. Koop een rolletje pepermunt, want je stinkt uit je straatje."
(J. Baanen, verslag no. B65-1250)

Petrus leest in het boek dat die dag drie kale mannen in de hemel mogen worden toegelaten. Omdat hij half blind is, moet hij aan de hoofden voelen. Een man met veel haar op zijn hoofd laat zijn broek zakken en kruipt op handen en voeten langs Petrus. Deze voelt aan het achterwerk en laat de man toe, maar raadt hem wel aan een rolletje pepermunt te kopen: hij stinkt uit zijn mond.

Verslag B65-1250 (archief Jaarsma, Meertens Instituut)

ca. 1970

Petrus    Petrus   

2013-03-01 14:46:21