CJ087401

Der wienen ris in mantsje en in wyfke, dy wennen ûnder in âlde omkearde pispot.
Op in kear doe mochten dat mantsje en dat wyfke trije winsken dwaen. Doe winsken se earst in hûske en doe in baerch en doe in koe.
It mantsje hiet fan Jan. Jan mestte de baerch fet en doe't de baerch grou genôch wie liet er him slachtsje en de beide siden spek kommen yn 'e skoarstien to hingjen.
"Hwat wolstû dêr mei?" frege 't wyfke.
Jan koe net goed prate en sei: "Dizze siden binne foar de lange slinter."
"O, krekt", sei 't wyfke.
Doe kom dêr in kuorkerinder by de doar. Dat wie in hiele lange keardel. Jan wie krekt net thús.
It wyfke tocht: dêr ha wy him al en sy sei: "Binne jo soms de lange slinter?"
"Ja", sei de man.
"Nou," sei se, "dan matte jo even wachtsje, dan sil ik jo de siden spek jaen." En hy krige 't spek mei.
Datselde wyfke molk de koe ek altyd. Mar elke kear, as se yn 't lân kom, stie dy koe dêr to wjerkouwjen, en dan hied er de tonge in eintsje ta de bek út.
Sy sei: "Dy koe stekt my de gek oan, hy mat dea."
En doe snie se him de hals út.

AT 1541 - For the Long Winter    AT 1541 - For the Long Winter   

ATU 1541 - For the Long Winter.    ATU 1541 - For the Long Winter.   

Een arm echtpaar mocht eens drie wensen doen, en wenste een huis, een varken en een koe. De man slachtte het vetgemeste varken en zei dat het spek voor de lange slinter (winter) was. Toen er een lange man aan de deur kwam, dacht de vrouw dat dat de lange slinter (slenter) was, en gaf hem het vlees mee. En als de vrouw altijd bij de koe kwam, om hem te melken, stond hij te herkauwen met zijn tong een stukje uit zijn bek. De vrouw meende dat het beest haar voor gek wilde zetten en sneed zijn hals door.

Corpus Jaarsma, verslag 874, verhaal 1

30 juli 1971

For the Long Winter

2013-03-01 14:46:21