Hoofdtekst
De pake fan ús buorman wenne op 'e klaei. 't Wie in dikke boer. Njonken him wenne ek in dikke boer. Mar dy buorman woe noait in oar helpe, as der help noadich wie. Hy sei altyd mar: Sels mar rêdde.
Op in kear doe rekke dy buorman yn in groppe. Hy lei dêr op in rare menier yn en koe der sûnder help net wer útkomme.
Doe kom de pake fan ús buorman dêr lâns, dat wie dus syn buorman. Dy rôp er ta: "Och toe, buorman, help my even, ik bin skjin forlegen."
Mar syn buorman sei: "Sels mar rêdde!"
Op in kear doe rekke dy buorman yn in groppe. Hy lei dêr op in rare menier yn en koe der sûnder help net wer útkomme.
Doe kom de pake fan ús buorman dêr lâns, dat wie dus syn buorman. Dy rôp er ta: "Och toe, buorman, help my even, ik bin skjin forlegen."
Mar syn buorman sei: "Sels mar rêdde!"
Beschrijving
Een man wilde nooit anderen helpen, dan zei hij: "Doe het zelf maar." Toen hij op een keer in een greppel terecht kwam, en om hulp vroeg, kreeg hij te horen dat hij het zelf maar moest doen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 875, verhaal 5
Commentaar
6 augustus 1971
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21