Hoofdtekst
RK: " Ik weet niet of je in reïncarnatie gelooft?"
TM: "Nee."
RK: "Nou, ik wel, en het bestaat echt. Hoef je je geen zorgen om te maken, of denken dat het niet zo is. Ik ben iemand tegengekomen en die zei tegen mij van: Hé, ik ken jou uit een vorig leven! En dat blijkt nog waar te zijn ook. Dus. Ja, jij hebt meteen een mening van: dat kan voor geen meter?"
TM: "Dat weet ik niet. Ik weet niet of het kan of niet kan."
RK: "Ik zie het aan je ogen."
TM: "Nou..."
RK: "O ja, dat is waar ook. Ja, nee, ik zie nog wat. Ik kan heel goed gezichten lezen. Ik kan het karakter eruit halen. En de ongezondheid over het algemeen. Ik zat net naar je ogen te kijken en ik dacht: hmm, hij gelooft er niks van. Voor jou is het voor een deel een futuristisch verhaal, dat je alleen maar noteert en denkt van uh..."
TM: "Wat geloof ik niet, denk je? Wat geloof ik niet en wat geloof ik wel?"
RK: "Nou, in reïncarnatie niet. Dat zag ik aan je gezicht ook."
TM: "Maar dat zeg ik ook meteen."
RK: "Toen ik zei: ik ken jou uit een vorig leven. Zei die persoon. Toen zag ik je ogen zo gaan van: hmmm, dat geloof ik niet."
TM: "Nou ja, iemand kan dat wel zeggen. Maar als 'ie het tegen mij zou zeggen, zou ik denken van: ja, mooi niet."
RK: "Ja, je bent nog niet zo ver, denk ik. Ik weet het."
TM: "Hahaha. Nou ja, ik sluit niet uit dat ik verder kom, maar het kan ook best zijn, dat het hier al stopt. Dat ik gewoon geen stap meer verder zet."
RK: "Denk je dat je wel in een nieuw leven terecht komt, of...?
TM: "Nee."
RK: "Denk je dat je een vorig leven hebt gehad?"
TM: "Nee."
RK: "Je hebt soms mensen die denken dat ze wel nog een nieuw leven krijgen, maar niet een oude gehad hebben. Dat is echt dubbelzinnig."
TM: "Nee, het begint en het eindigt, en dat is het. Denk ik."
RK: "En er is niks na ons leven, bijvoorbeeld een god of een hemel of een hel misschien?"
TM: "Nee."
RK: "Waarom niet?"
TM: "Ja, waarom wel? Omdat ik denk... Nou nee, zegt jij het maar. Ik moet niet denken, jij moet denken."
RK: "Hoezo ik moet denken?"
TM: "Nou ja, jij moet het in ieder geval zeggen, want jij bent hier om geïnterviewd te worden, en niet andersom."
RK: "Laat ik het zo zeggen. Ik probeer nooit iemand te overtuigen, maar wel iemands ongelijk aan te tonen. En dan blijven sommige mensen er nog bij. Dat vind ik zo enig om te zien! Eerlijk. Maar goed. Je hebt mensen die een tunnel van licht zien. Je hebt mensen die dood zijn gegaan, dan zo'n tunnel gezien hebben, en dan weer met hart-dingen - weet ik veel - weer teruggeroepen worden, als het ware. Hoe verklaar je dat? Want dat zou dan niet kunnen bestaan."
TM: "Nee, ik denk dat het een medische verklaring heeft. Door zuurstofgebrek krijg je bepaalde hallucinaties en dan zie je dat. Denk ik."
(Interview op 9 april 2002 gehouden te Amsterdam)
TM: "Nee."
RK: "Nou, ik wel, en het bestaat echt. Hoef je je geen zorgen om te maken, of denken dat het niet zo is. Ik ben iemand tegengekomen en die zei tegen mij van: Hé, ik ken jou uit een vorig leven! En dat blijkt nog waar te zijn ook. Dus. Ja, jij hebt meteen een mening van: dat kan voor geen meter?"
TM: "Dat weet ik niet. Ik weet niet of het kan of niet kan."
RK: "Ik zie het aan je ogen."
TM: "Nou..."
RK: "O ja, dat is waar ook. Ja, nee, ik zie nog wat. Ik kan heel goed gezichten lezen. Ik kan het karakter eruit halen. En de ongezondheid over het algemeen. Ik zat net naar je ogen te kijken en ik dacht: hmm, hij gelooft er niks van. Voor jou is het voor een deel een futuristisch verhaal, dat je alleen maar noteert en denkt van uh..."
TM: "Wat geloof ik niet, denk je? Wat geloof ik niet en wat geloof ik wel?"
RK: "Nou, in reïncarnatie niet. Dat zag ik aan je gezicht ook."
TM: "Maar dat zeg ik ook meteen."
RK: "Toen ik zei: ik ken jou uit een vorig leven. Zei die persoon. Toen zag ik je ogen zo gaan van: hmmm, dat geloof ik niet."
TM: "Nou ja, iemand kan dat wel zeggen. Maar als 'ie het tegen mij zou zeggen, zou ik denken van: ja, mooi niet."
RK: "Ja, je bent nog niet zo ver, denk ik. Ik weet het."
TM: "Hahaha. Nou ja, ik sluit niet uit dat ik verder kom, maar het kan ook best zijn, dat het hier al stopt. Dat ik gewoon geen stap meer verder zet."
RK: "Denk je dat je wel in een nieuw leven terecht komt, of...?
TM: "Nee."
RK: "Denk je dat je een vorig leven hebt gehad?"
TM: "Nee."
RK: "Je hebt soms mensen die denken dat ze wel nog een nieuw leven krijgen, maar niet een oude gehad hebben. Dat is echt dubbelzinnig."
TM: "Nee, het begint en het eindigt, en dat is het. Denk ik."
RK: "En er is niks na ons leven, bijvoorbeeld een god of een hemel of een hel misschien?"
TM: "Nee."
RK: "Waarom niet?"
TM: "Ja, waarom wel? Omdat ik denk... Nou nee, zegt jij het maar. Ik moet niet denken, jij moet denken."
RK: "Hoezo ik moet denken?"
TM: "Nou ja, jij moet het in ieder geval zeggen, want jij bent hier om geïnterviewd te worden, en niet andersom."
RK: "Laat ik het zo zeggen. Ik probeer nooit iemand te overtuigen, maar wel iemands ongelijk aan te tonen. En dan blijven sommige mensen er nog bij. Dat vind ik zo enig om te zien! Eerlijk. Maar goed. Je hebt mensen die een tunnel van licht zien. Je hebt mensen die dood zijn gegaan, dan zo'n tunnel gezien hebben, en dan weer met hart-dingen - weet ik veel - weer teruggeroepen worden, als het ware. Hoe verklaar je dat? Want dat zou dan niet kunnen bestaan."
TM: "Nee, ik denk dat het een medische verklaring heeft. Door zuurstofgebrek krijg je bepaalde hallucinaties en dan zie je dat. Denk ik."
(Interview op 9 april 2002 gehouden te Amsterdam)
Beschrijving
De verteller gelooft in reïncarnatie. Iemand had eens tegen hem gezegd: ik ken jou uit een vorig leven. Mensen met een bijna-dood ervaring zien een tunnel van licht; dat is een duidelijk teken voor reïncarnatie.
Bron
Interview op 9 april 2002 gehouden te Amsterdam (bandopname archief Meertens Instituut)
Commentaar
9 april 2002
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21