CJ086614

Der wienen ris twa bûtenlanners yn Ljouwert yn in hotel en dy bistelden dêr in diner. Der woarde fan alles op tafel set, ûnder mear ek moster.
De beide hearen wisten net hwat guod as dat wie. It rûkte pittich, dat de iene sei tsjin 'e oare: "Dêr matte wy ek mar hwat fan ha, net?" Doe nom hy der in leppelfol út en brocht it yn 'e mûle. Mar dat bikom him och sa min. Hy sette in raer gesicht en de triennen sprongen him ta de egen út.
De oare seach dat en sei: "Hwat skeelt jo doch?"
"O," sei de earste, "ik denk er aan dat mijn vader en moeder op zee zijn verdronken."
Doe't it prikeljen hwat bikom wie, sei syn maet jitris: "Dat goedje, zeg, wat is dat?"
"Nou," sei deselde dy't der fan preaun hie, "daar word je anders van. Heerlijk."
Doe tocht dy oare: "Dan mat ik dêr ek hwat fan ha." Dat dy nom der èk in leppelfol fan yn. Mar fuort dêrnei bigong er to gûlen. Doe frege syn maet him: "Maar wat scheelt jou toch?"
"O," wie 't antwurd, "ik huil omdat het me zo spijt, dat jij niet met je vader verdronken bent."

Twee buitenlanders aten eens in een hotel in Leeuwarden. Ze hadden beiden nog nooit mosterd geproefd. De ene nam een lepel vol en de tranen schoten in zijn ogen. Hij maakte de ander wijs dat dat kwam doordat hij er aan dacht dat zijn ouders op zee waren verdronken. De lepel uit het potje had hem heerlijk gesmaakt. De ander besloot dan ook eens een lepel te proeven. Hij begon meteen te huilen. Hij zei dat dat was omdat het hem zo speet dat zijn vriend niet tegelijk met zijn vader was verdronken.

Corpus Jaarsma, verslag 866, verhaal 14

10 augustus 1971

Ljouwert    Ljouwert   

Leeuwarden    Leeuwarden   

2013-03-01 14:46:21