Hoofdtekst
Hjir flakby wenne in man, dy wie tyrannich en wreed. Syn wyfke hie in min leven by him. 't Minske wie och sa sacht. Doe't hja stoarn wie seagen guon har letter wol by de daem stean, nou en dan.
Trochdat de man har min bihandele hie liet se him net mei rêst. Us mem kom ris let fan in bisite werom. Doe wie 't al oer tolven yn 'e nacht. Doe hied er bûtendoar om roan. "Hwat dochstû der noch út?" hie ús mem sein.
"Ik kin net sliepe", sei er. Dat kom omdat syn frou him pleage. 't Wie syn eigen skuld.
Trochdat de man har min bihandele hie liet se him net mei rêst. Us mem kom ris let fan in bisite werom. Doe wie 't al oer tolven yn 'e nacht. Doe hied er bûtendoar om roan. "Hwat dochstû der noch út?" hie ús mem sein.
"Ik kin net sliepe", sei er. Dat kom omdat syn frou him pleage. 't Wie syn eigen skuld.
Beschrijving
Hier vlakbij woont een man die tiraniek en wreed was. Zijn vrouw had een slecht leven bij hem. Nadat ze gestorven is, is ze weer teruggekomen. Onze moeder komt een keer 's nachts laat thuis, ziet de man en vraagt wat hij nog op doet. De man kan niet slapen, omdat zijn vrouw hem plaagt. Dat is zijn eigen schuld.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 937, verhaal 13
Commentaar
29 september 1972
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21