Hoofdtekst
Aassepoester
Lang geleje lééfde in Sprookjesland 'n hil knap mèiske saome mee heure vaoder in 'n pracht van 'n villa. Alleen saome mee heure vaoder ja, want heur moeder wos al jong gestörreve. Op zekeren dag liejt heure vaoder z'n oag vallen op 'n advertènsie in de Knuffelkrant. 'n Adellijke dame, diej ôk weùw geworre wos en mee twee döchter wos bléve zitte, zocht 'ne manskèrel um mee te troùwe. En toen ze mekandere goewd en wel hon lere kenne, wier d'r dan ôk nog al 's rap getroùwd. Zodoende kreeg 't mèiske, wor ik 't over hoj, nie alleen 'n stiefmoeder mär ôk twee stiefzusjes. Alhoewel alles in 't begien koek en aai leek, zoo dä sprookje nie lang dure. Want binnen 't jaor verongelukte heure vaoder, toen ie bé t jaogen van z'n pärd gevalle wos. Diej stiefmoeder wos heuren tweede mens al gaaùw vergete en begos mee d'r twee aaige döchter volop te profitere van alles wa se nou inens geörven hoj. Ons mèiske dä nou gin aaige oùwers mir hoj, liejten ze in alle opzichten de aassen ùitdraogen en wier ze van den ennen dag op den anderen Aassepoester genoemd. Gewoan umdä se sjeloers wozzen op d' ren èchte naom, umdä se eigelijk Nathalie hiejt en diej stiefzusjes Cora en Dora. Aassepoester moes van de vruge mèrrege toew de laoten aovend alle klusjes opknappe: ärpel skelle, 't éte koke, den afwaas doewn, de bedden opmaoke, de floere skrobben. Afijn, ge kent dä wel, ik zal mär zegge: alle wèrreke van barmhartigheid. Manne diej pesjoewn hebben, die kannen d'r over meepraote. En diej stiefmoeder en de stiefzusjes die laogen den helen dag mär in 't zwembad of op de tennisbaon. En ze kochte vur d'r aaigen ôk de skônste en de duurste kleer en Aassepoester kreeg van ärremoei mär e paor klompen en e skortjen aon.
Op zekeren dag kwomp de post 'nen anvelop mee driej kaorten brenge. Dä wozze zogezeed ùitnodigingen vur 'nen balaovend in 't paleis. Nou bleek dä álle mèiskes ùit den umtrek zo'n kaort gekregen hon, want de prins woo dan géér 'n brùidje vur z'n aaigen ùitzuujke. Nou gong 't 'r um wellek mèiske 't skônste mee 'm kos danse. Want diej wier dan diejen aovend gekozen äs z'n prinsès.
Ge begrèpt wel dä Cora en Dora op den dag van dä bal z'n aaigen opgetut hon mee de skônste kleer diej in de klirkaas honge. Ok leenden ze van hun moeder de köstelijkste poeier, lippestift en òuweklonje. En ze zaoten ure lang vur de spiejgel um hun wenkbraùwen mee e pinsetje ùit te trekken en 'r mee e kleurpotload skilderden ze 'r dan wir van diej naogemaokte geboge stripkes op. Ge zoodt toch zegge.
Aassepoester trok 'n aafgedraoge kleejke aon, dä se ôit op 'n rommelmärt goeiekoap hoj kanne koape. Mär toen d'r stiefmoeder dä in de gaote kreeg snaùwde ze: "Doe ùit diej kleer,want diej ùitnodiging is nie vur oùw, mär vur Cora en Dora en vur mé! Gé blé skôn hier um op 't haus te paasse! Ik zoo 't m'n aaige skaome, äs ge mee ne de prins gao."
Tegen aacht ure vertrokken de dames mee z'n drieje ne 't paleis en ze din de deur aachter hunne rug op slot. Ge kant 'w aaige wel indenke dä se Aassepoester op zo menier, alleen in dä groat, leeg haus verdrietig aachterliejten. Ze zaot stillekes bé den open haard te skreùwen en d'r kwomp gin ènd aon. Toen ze opston um èfkes e paor houtblokken op 't vuur te legge, viel 'r zo mär 'n traon in de groeienden aashoap. 't Siste èfkes en ùit de wallem die umhoag steeg verskeen onverwochs 'n toverfee. Dä bleek heur petemoei te zèn, diej Aassepoester woo kommen trôste.
"Skreùwt mar nie mèiske", zee de fee, "we zallen diej dames wel 's e poepje laote rùike. Haolt in den hof 'n groate pompoen, zuukt aachter 'nen bloempot twee hagedisse, gao ne de kèlder en vangt 'r vier witte mùis en dan moete op de zolder nog èfkes 'n brùin rat vange." Dä wos vur Aassepoester nie zo moeilijk, ummers binne vijf menuujte hoj ze alles bé mekaar. De fee toverde van de pompoen 'n goùwe koets, van de vier witte mùis 'n vierspan mee vier witte péérd, de rat wier koetsier en de hagedisse twee lakeie. Toen raokte de fee mee d'r toverstökske heur skortje aon en dä veranderde in e kleed wor ieder brùidje sjeloers op zoo worre. Ze droeg zèllefs 'ne slùier van e sôrt Mèchelse kant en d'r bovenop zèllefs nog wel e zillevere krôntje vol diamante. En nie te vergete... d'r klompe veranderden in twee glaoze skoentjes mee tipkes van kristal. Ge zoodt toch zegge, dä zo iejt ollemol kan! De fee zee 'r nog wel bé, dä Aassepoester goewd den tééd in de gaote moes hoùwe, want krèk um twalef ure middernaacht hiel de toverkraacht op.
Toen ze mee de koets bé 't paleis aonkwom gonk de deur van den hoofdingang waogewééd vur d'r ope. Ze hoefde nie ens 'n toegangsbewijs te laote ziejn. Want zo'n vurnaom prinsès kwomp hier in dees paleis zèllefs nie zo mär alle daog binne. Aassepoester wos nog mär amper over den dörpel van de balzaol binnen of de prins wipte van z'ne zetel aaf. Hij kuste de prinsès de hand en gaof 'n teken aon 't orkestje dä se mär e walske moezen inzette. 't Wos e skô gezicht um diej twee op den dansfloer, zo licht äs wolleke te ziejn danse. Cora en Dora wisten nie hoew dä se moeze kéken. En umdä de prins nog nie énne keer ne hun baaien umkeek, trokken hun gezichten, ondanks alle poeier, spierwit. Diej stiefmoeder kreeg 't gewoan op 'r heupen en hoj 'ne rode kop äs 'n rooi kôl. En wa niemes begreep, de prins bleef zolang den aovend duurde, alleen mee dä onbekend prinsèske danse. Al diej ander mèiskes die gekomme wozze, diej zaoten d'r vur spèk en bône bé.
Gelukkig mär dä Aassepoester nog krèk op tééd ne de klok keek, want ze hoj goewd in d'r ôre geknupt wa de fee gezeed hoj. Ze leidde de prins èfkes af mee e smoesje en rende zo hard äs ze kos de balzaol ùit, de paleisgangen dur en bùiten diej trappen af. Dur alle haost verloor ze me toch pedomme een van d'r glaoze skoentjes! As of 't zo moes zèn, krèk vur middernaacht zaot ze wir thaus bé den haard äsof 'r niks gebeurd wos. De fee hoj 'r ondertusse vur gezörgd dä 't vuur in den haard nog aon wos. Mär de pompoen laog wir in den hof, de witte mùis zaote wir in de kèlder, de rat wir op de zolder en de hagedisse sliejpe wir onder hunnen bloempot. Toen de dames èfkes näderhand thaus kwomme wos 't kot te klèin, dä kande wel denke. Mär Aassepoester dee krèk of d'r neus bloeide en zee over wa se meegemaokt hoj hillemol niks. Dä zoo ik zèllef trouwes ôk nie gezeed hebben, allicht.
Mär nou zaot dieje prins in zak en aasse, bevange van verdriet in z'n tôrekaomerke te treure. Zèllefs zó èrreg dät-ie vergaot te éte, want hij docht alleen nog mär aon z'n prinsès. Zodoende liejt ie raombiljetten ùithange dä z'n lakeien eerdaogs 'ne ronde zoo'n doewn mee e glaoze skoentje, dä een van de hofdames op den trap van 't paleis gevonden hoj. En äs 'r in den umtrek e mèiske gevonde wier, bé wie dä skoentje paastte, dä diej dan zeker z'n prinsès moes zèn.
Zodoende kwommen ze ôk aon diej villa wor Aassepoester wôande. Toen d'r aongebeld wier stoven de stiefmoeder en de döchter äs 'ne wirlicht ne de vurdeur. D'r ston zo'ne lakei op de stoep mee dä glaoze skoentje op e fluwele kusse in z'n hand te hoùwe. De stiefzusters vloage mekandere haost in de haor over wie 't skoentje 't ursten aon moch paasse. Mär hoew dä se ôk doùwden of vronge, ze hon allebaai zo'n groate voewt' dä 't skoentje wel vijf maoten te kléin bleek. Diej stiefmoeder vroeg of ze 't zèllef ôk nog èfkes moch perbeere, want ze wos wel zó ijdel, dä se ôk nog wel zin hoj in dieje prins. Afijn, ik hoef nie te vertelle, wat-'r toen ommel dur die driej henne gonk. Ik zoo pepier te kort kommen um dä ollemol te beskréve.
Diej stiefmoeder woo de deur al vur de neus van dieje lakei dichtgôie, toen ie dur 'n kier nog krèk Aassepoester in 'n huuske zaog staon. En hij woo wete wurrum dä diej moeder heur ôk gin kans gegeven hoj. "Nee," krijste dä wijf, "nee, d'r kömt niks van in, dä wicht is nie ens op 't bal geweest, hoew kande toch zó iejt vraoge! Skiet op en zie dä ge ewég zij, nondekaai!" Mär dieje lakei hield voewt bé stuk en woo per sé hebben dä Aassepoester 't skoentje moes komme paasse. Afijn, toen de lakei 't skoentje aon heur voetje staok paastte 't den urste keer. En 't skônste wos, toen 't paastte viejt Aassepoester 't ander skoentje ùit d're skortzak. En zodoende wos 't vur alleman klip en klaor dä op zo menier 't prinsèske trug gevonde wos. Geleùft mär dä 't in diej villa van de stiefmoeder en d'r döchter dan ôk efkes hevig gestobberd zal hebbe. 't Spien 'r äs 'n ôrdeel, wezelijk waor. Want diej stiefmoeder, dä wós me toch 'n kenóllie een. Sakkerhél nog aon toew!
En de prins dan? O, diej kwomp dan ôk nogal 's rap ùit z'n koets gestege, diej allicht nie wééd ùit de buurt wos. Hij droeg Aassepoester in z'n ärrem en nom ze aachter mekaar mee ne haus. En toen ze 't paleis mee bloemen en slingers versierd hon en de bruidstaart gebakke wos, zèn ze nog dèzellefden dag getroùwd. Vanaf diejen dag hiejt dä mèiske dan ôk nie langer mir Aassepoester en kende ze niemes mir anders äs prinsès Nathalie van Blommestein. En dä se saome nog lank en gelukkeg lééfde, dä zit 'r dan ôk dobbel en dik in.
Lang geleje lééfde in Sprookjesland 'n hil knap mèiske saome mee heure vaoder in 'n pracht van 'n villa. Alleen saome mee heure vaoder ja, want heur moeder wos al jong gestörreve. Op zekeren dag liejt heure vaoder z'n oag vallen op 'n advertènsie in de Knuffelkrant. 'n Adellijke dame, diej ôk weùw geworre wos en mee twee döchter wos bléve zitte, zocht 'ne manskèrel um mee te troùwe. En toen ze mekandere goewd en wel hon lere kenne, wier d'r dan ôk nog al 's rap getroùwd. Zodoende kreeg 't mèiske, wor ik 't over hoj, nie alleen 'n stiefmoeder mär ôk twee stiefzusjes. Alhoewel alles in 't begien koek en aai leek, zoo dä sprookje nie lang dure. Want binnen 't jaor verongelukte heure vaoder, toen ie bé t jaogen van z'n pärd gevalle wos. Diej stiefmoeder wos heuren tweede mens al gaaùw vergete en begos mee d'r twee aaige döchter volop te profitere van alles wa se nou inens geörven hoj. Ons mèiske dä nou gin aaige oùwers mir hoj, liejten ze in alle opzichten de aassen ùitdraogen en wier ze van den ennen dag op den anderen Aassepoester genoemd. Gewoan umdä se sjeloers wozzen op d' ren èchte naom, umdä se eigelijk Nathalie hiejt en diej stiefzusjes Cora en Dora. Aassepoester moes van de vruge mèrrege toew de laoten aovend alle klusjes opknappe: ärpel skelle, 't éte koke, den afwaas doewn, de bedden opmaoke, de floere skrobben. Afijn, ge kent dä wel, ik zal mär zegge: alle wèrreke van barmhartigheid. Manne diej pesjoewn hebben, die kannen d'r over meepraote. En diej stiefmoeder en de stiefzusjes die laogen den helen dag mär in 't zwembad of op de tennisbaon. En ze kochte vur d'r aaigen ôk de skônste en de duurste kleer en Aassepoester kreeg van ärremoei mär e paor klompen en e skortjen aon.
Op zekeren dag kwomp de post 'nen anvelop mee driej kaorten brenge. Dä wozze zogezeed ùitnodigingen vur 'nen balaovend in 't paleis. Nou bleek dä álle mèiskes ùit den umtrek zo'n kaort gekregen hon, want de prins woo dan géér 'n brùidje vur z'n aaigen ùitzuujke. Nou gong 't 'r um wellek mèiske 't skônste mee 'm kos danse. Want diej wier dan diejen aovend gekozen äs z'n prinsès.
Ge begrèpt wel dä Cora en Dora op den dag van dä bal z'n aaigen opgetut hon mee de skônste kleer diej in de klirkaas honge. Ok leenden ze van hun moeder de köstelijkste poeier, lippestift en òuweklonje. En ze zaoten ure lang vur de spiejgel um hun wenkbraùwen mee e pinsetje ùit te trekken en 'r mee e kleurpotload skilderden ze 'r dan wir van diej naogemaokte geboge stripkes op. Ge zoodt toch zegge.
Aassepoester trok 'n aafgedraoge kleejke aon, dä se ôit op 'n rommelmärt goeiekoap hoj kanne koape. Mär toen d'r stiefmoeder dä in de gaote kreeg snaùwde ze: "Doe ùit diej kleer,want diej ùitnodiging is nie vur oùw, mär vur Cora en Dora en vur mé! Gé blé skôn hier um op 't haus te paasse! Ik zoo 't m'n aaige skaome, äs ge mee ne de prins gao."
Tegen aacht ure vertrokken de dames mee z'n drieje ne 't paleis en ze din de deur aachter hunne rug op slot. Ge kant 'w aaige wel indenke dä se Aassepoester op zo menier, alleen in dä groat, leeg haus verdrietig aachterliejten. Ze zaot stillekes bé den open haard te skreùwen en d'r kwomp gin ènd aon. Toen ze opston um èfkes e paor houtblokken op 't vuur te legge, viel 'r zo mär 'n traon in de groeienden aashoap. 't Siste èfkes en ùit de wallem die umhoag steeg verskeen onverwochs 'n toverfee. Dä bleek heur petemoei te zèn, diej Aassepoester woo kommen trôste.
"Skreùwt mar nie mèiske", zee de fee, "we zallen diej dames wel 's e poepje laote rùike. Haolt in den hof 'n groate pompoen, zuukt aachter 'nen bloempot twee hagedisse, gao ne de kèlder en vangt 'r vier witte mùis en dan moete op de zolder nog èfkes 'n brùin rat vange." Dä wos vur Aassepoester nie zo moeilijk, ummers binne vijf menuujte hoj ze alles bé mekaar. De fee toverde van de pompoen 'n goùwe koets, van de vier witte mùis 'n vierspan mee vier witte péérd, de rat wier koetsier en de hagedisse twee lakeie. Toen raokte de fee mee d'r toverstökske heur skortje aon en dä veranderde in e kleed wor ieder brùidje sjeloers op zoo worre. Ze droeg zèllefs 'ne slùier van e sôrt Mèchelse kant en d'r bovenop zèllefs nog wel e zillevere krôntje vol diamante. En nie te vergete... d'r klompe veranderden in twee glaoze skoentjes mee tipkes van kristal. Ge zoodt toch zegge, dä zo iejt ollemol kan! De fee zee 'r nog wel bé, dä Aassepoester goewd den tééd in de gaote moes hoùwe, want krèk um twalef ure middernaacht hiel de toverkraacht op.
Toen ze mee de koets bé 't paleis aonkwom gonk de deur van den hoofdingang waogewééd vur d'r ope. Ze hoefde nie ens 'n toegangsbewijs te laote ziejn. Want zo'n vurnaom prinsès kwomp hier in dees paleis zèllefs nie zo mär alle daog binne. Aassepoester wos nog mär amper over den dörpel van de balzaol binnen of de prins wipte van z'ne zetel aaf. Hij kuste de prinsès de hand en gaof 'n teken aon 't orkestje dä se mär e walske moezen inzette. 't Wos e skô gezicht um diej twee op den dansfloer, zo licht äs wolleke te ziejn danse. Cora en Dora wisten nie hoew dä se moeze kéken. En umdä de prins nog nie énne keer ne hun baaien umkeek, trokken hun gezichten, ondanks alle poeier, spierwit. Diej stiefmoeder kreeg 't gewoan op 'r heupen en hoj 'ne rode kop äs 'n rooi kôl. En wa niemes begreep, de prins bleef zolang den aovend duurde, alleen mee dä onbekend prinsèske danse. Al diej ander mèiskes die gekomme wozze, diej zaoten d'r vur spèk en bône bé.
Gelukkig mär dä Aassepoester nog krèk op tééd ne de klok keek, want ze hoj goewd in d'r ôre geknupt wa de fee gezeed hoj. Ze leidde de prins èfkes af mee e smoesje en rende zo hard äs ze kos de balzaol ùit, de paleisgangen dur en bùiten diej trappen af. Dur alle haost verloor ze me toch pedomme een van d'r glaoze skoentjes! As of 't zo moes zèn, krèk vur middernaacht zaot ze wir thaus bé den haard äsof 'r niks gebeurd wos. De fee hoj 'r ondertusse vur gezörgd dä 't vuur in den haard nog aon wos. Mär de pompoen laog wir in den hof, de witte mùis zaote wir in de kèlder, de rat wir op de zolder en de hagedisse sliejpe wir onder hunnen bloempot. Toen de dames èfkes näderhand thaus kwomme wos 't kot te klèin, dä kande wel denke. Mär Aassepoester dee krèk of d'r neus bloeide en zee over wa se meegemaokt hoj hillemol niks. Dä zoo ik zèllef trouwes ôk nie gezeed hebben, allicht.
Mär nou zaot dieje prins in zak en aasse, bevange van verdriet in z'n tôrekaomerke te treure. Zèllefs zó èrreg dät-ie vergaot te éte, want hij docht alleen nog mär aon z'n prinsès. Zodoende liejt ie raombiljetten ùithange dä z'n lakeien eerdaogs 'ne ronde zoo'n doewn mee e glaoze skoentje, dä een van de hofdames op den trap van 't paleis gevonden hoj. En äs 'r in den umtrek e mèiske gevonde wier, bé wie dä skoentje paastte, dä diej dan zeker z'n prinsès moes zèn.
Zodoende kwommen ze ôk aon diej villa wor Aassepoester wôande. Toen d'r aongebeld wier stoven de stiefmoeder en de döchter äs 'ne wirlicht ne de vurdeur. D'r ston zo'ne lakei op de stoep mee dä glaoze skoentje op e fluwele kusse in z'n hand te hoùwe. De stiefzusters vloage mekandere haost in de haor over wie 't skoentje 't ursten aon moch paasse. Mär hoew dä se ôk doùwden of vronge, ze hon allebaai zo'n groate voewt' dä 't skoentje wel vijf maoten te kléin bleek. Diej stiefmoeder vroeg of ze 't zèllef ôk nog èfkes moch perbeere, want ze wos wel zó ijdel, dä se ôk nog wel zin hoj in dieje prins. Afijn, ik hoef nie te vertelle, wat-'r toen ommel dur die driej henne gonk. Ik zoo pepier te kort kommen um dä ollemol te beskréve.
Diej stiefmoeder woo de deur al vur de neus van dieje lakei dichtgôie, toen ie dur 'n kier nog krèk Aassepoester in 'n huuske zaog staon. En hij woo wete wurrum dä diej moeder heur ôk gin kans gegeven hoj. "Nee," krijste dä wijf, "nee, d'r kömt niks van in, dä wicht is nie ens op 't bal geweest, hoew kande toch zó iejt vraoge! Skiet op en zie dä ge ewég zij, nondekaai!" Mär dieje lakei hield voewt bé stuk en woo per sé hebben dä Aassepoester 't skoentje moes komme paasse. Afijn, toen de lakei 't skoentje aon heur voetje staok paastte 't den urste keer. En 't skônste wos, toen 't paastte viejt Aassepoester 't ander skoentje ùit d're skortzak. En zodoende wos 't vur alleman klip en klaor dä op zo menier 't prinsèske trug gevonde wos. Geleùft mär dä 't in diej villa van de stiefmoeder en d'r döchter dan ôk efkes hevig gestobberd zal hebbe. 't Spien 'r äs 'n ôrdeel, wezelijk waor. Want diej stiefmoeder, dä wós me toch 'n kenóllie een. Sakkerhél nog aon toew!
En de prins dan? O, diej kwomp dan ôk nogal 's rap ùit z'n koets gestege, diej allicht nie wééd ùit de buurt wos. Hij droeg Aassepoester in z'n ärrem en nom ze aachter mekaar mee ne haus. En toen ze 't paleis mee bloemen en slingers versierd hon en de bruidstaart gebakke wos, zèn ze nog dèzellefden dag getroùwd. Vanaf diejen dag hiejt dä mèiske dan ôk nie langer mir Aassepoester en kende ze niemes mir anders äs prinsès Nathalie van Blommestein. En dä se saome nog lank en gelukkeg lééfde, dä zit 'r dan ôk dobbel en dik in.
Onderwerp
AT 0510 - Cinderella and Cap o' Rushes
AT 0510 - Cinderella and Cap o' Rushes 
ATU 0510A - Cinderella.
ATU 0510A - Cinderella.
Beschrijving
Assepoester moet thuisblijven, maar kan dankzij een fee toch naar het bal. Als ze om middernacht vlucht, verliest ze haar glazen muiltje. De prins laat alle meisjes het schoentje passen, en het past Assepoester, die vervolgens met de prins trouwt.
Bron
D'r waar 's. Sprookjes uit d'n Efteling, in 't Brabants ...dur Brabantse vertellers... Hoofdredactie Evelyn Crince. 's-Hertogenbosch, 2002, p. 25-31.
Commentaar
2002
Onder 'Geluid' het vertelde verhaal van de CD.
Cinderella and Cap o' Rushes
Naam Overig in Tekst
Sprookjesland
Sprookjesland
Knuffelkrant
Knuffelkrant
Nathalie van Blommestein
Nathalie van Blommestein
Cora
Cora
Dora
Dora
Assepoester
Assepoester
Aassepoester
Aassepoester
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21