Hoofdtekst
Waarom de beren geen staart hebben.
't Was in den winter en alles was met ijs en sneeuw bedekt; dus er was voor de dieren maar weinig te eten. Toen ontmoetten de vos en de beer mekaar, en de beer vroeg: "Hoe kom je zoo vroolijk in dezen schralen tijd? Ik verga van den honger, en jij ziet er uit als of er geen gebrek was." "Ja," zei de vos, "ik heb mijn buikje ook lekker vol; ik ben aan het hengelen geweest en heb zooveel botjes gegeten als ik maar wou." "Hoor eens," zei de beer, "dat moest je mij ook eens leeren, want ik heb een honger als een paard." "Dat kan gebeuren," antwoordde de vos, en hij bracht den beer naar een plek waar een gaatje in 't ijs was. "Kijk," zei hij, "dat is mijn vischvijver. Steek je staart door het gat, dan gaan de visschen er aan hangen en als de vracht zwaar genoeg is haal je op en je hebt zooveel visch dat je alles niet opkunt." "Dat kan ik zachts probeeren," dacht de beer, en hij stak zijn mooien staart door het ijs en wachtte tot de visschen zouden aanbijten. Toen hij zoo een poos gezeten had, vroeg hij aan den vos: "Zou het nou genoeg wezen?" "Ik denk van niet," zei de vos, "je moet nog een beetje wachten." En hij liet den beer zoo lang wachten tot zijn staart in het ijs vastgevroren was en hij dien er niet meer uit kon trekken. Toen lachte hij den beer uit en zei: "Trek harder! Visschen zijn zwaar!" Maar wat de beer trok, het gaf hem niet. Eindelijk deed hij zoo'n harden ruk dat zijn staart afknapte, en sedert dien tijd heeft de beer maar een kort staartje.
't Was in den winter en alles was met ijs en sneeuw bedekt; dus er was voor de dieren maar weinig te eten. Toen ontmoetten de vos en de beer mekaar, en de beer vroeg: "Hoe kom je zoo vroolijk in dezen schralen tijd? Ik verga van den honger, en jij ziet er uit als of er geen gebrek was." "Ja," zei de vos, "ik heb mijn buikje ook lekker vol; ik ben aan het hengelen geweest en heb zooveel botjes gegeten als ik maar wou." "Hoor eens," zei de beer, "dat moest je mij ook eens leeren, want ik heb een honger als een paard." "Dat kan gebeuren," antwoordde de vos, en hij bracht den beer naar een plek waar een gaatje in 't ijs was. "Kijk," zei hij, "dat is mijn vischvijver. Steek je staart door het gat, dan gaan de visschen er aan hangen en als de vracht zwaar genoeg is haal je op en je hebt zooveel visch dat je alles niet opkunt." "Dat kan ik zachts probeeren," dacht de beer, en hij stak zijn mooien staart door het ijs en wachtte tot de visschen zouden aanbijten. Toen hij zoo een poos gezeten had, vroeg hij aan den vos: "Zou het nou genoeg wezen?" "Ik denk van niet," zei de vos, "je moet nog een beetje wachten." En hij liet den beer zoo lang wachten tot zijn staart in het ijs vastgevroren was en hij dien er niet meer uit kon trekken. Toen lachte hij den beer uit en zei: "Trek harder! Visschen zijn zwaar!" Maar wat de beer trok, het gaf hem niet. Eindelijk deed hij zoo'n harden ruk dat zijn staart afknapte, en sedert dien tijd heeft de beer maar een kort staartje.
Onderwerp
AT 0002 - The Tail-Fisher 
AT 0002 - The Tail-Fisher 
ATU 0002 - The Tail-Fisher.
ATU 0002 - The Tail-Fisher.
Beschrijving
De vos leert de beer hoe hij moet vissen. De beer moet zijn staart door een gat in het ijs steken en dan wachten tot er een vis aan hangt. De vos laat de beer zo lang zitten, dat zijn staart in het ijs vastvriest. De beer trekt vervolgens zo hard om zijn staart uit het ijs te krijgen, dat zijn staart afbreekt.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 15 (1903), pp. 114-115 N°34
Commentaar
1900
vgl. SINVNS31
The Tail-Fisher
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20