Hoofdtekst
Van een man op het kerkhof.
Er leefde te Hoorn een man in groote oneenigheid met zijn vrouw. Hij stierf en werd op de Keeren (een kerkhof buiten Hoorn) begraven.
Een poos daarna ging zijn zoon, een soldaat die met verlof over was, 's avonds buiten de stad wandelen. In de buurt van het kerkhof zaten menschen. Hij groette ze en ging verder. Even daarna hoorde hij zijn naam roepen. Hij keerde dus terug en vroeg, wat ze wilden; maar de menschen beweerden hem niet geroepen te hebben. Hij liep weer door, maar er werd weer geroepen. Toen dacht hij dat men hem voor den gek hield.
Maar toen kwam hij op het kerkhof en daar zei diezelve stem tegen hem: "Hein, wees beter voor je moeder dan ik geweest ben." "Dat beloof ik," riep Hein. "Geef me dan de hand er op, dan kan ik rustig in mijn graf liggen," zei de stem. Aangezien Hein niemand zag, haalde hij zijn zakdoek uit zijn zak en zwaaide daarmee ten teeken van belofte. Op eens werd de zakdoek gegrepen en toen Hein nog eens zijn belofte herhaald had, weer losgelaten. De greep bleef echter in den zakdoek te zien; en men beweert dat die zakdoek nog in de familie wordt bewaard.
De vader van mijn zegsman die dit verhaal dikwijls verteld heeft, liep op een goeden dag op de kermis in de plaats waar hij toen woonde. Daar zag hij iemand uit Hoorn, dien hij nog van vroeger kende, als kramer. Hij sprak hem aan en deze bevestigde dat de zakdoek nog bestond.
Er leefde te Hoorn een man in groote oneenigheid met zijn vrouw. Hij stierf en werd op de Keeren (een kerkhof buiten Hoorn) begraven.
Een poos daarna ging zijn zoon, een soldaat die met verlof over was, 's avonds buiten de stad wandelen. In de buurt van het kerkhof zaten menschen. Hij groette ze en ging verder. Even daarna hoorde hij zijn naam roepen. Hij keerde dus terug en vroeg, wat ze wilden; maar de menschen beweerden hem niet geroepen te hebben. Hij liep weer door, maar er werd weer geroepen. Toen dacht hij dat men hem voor den gek hield.
Maar toen kwam hij op het kerkhof en daar zei diezelve stem tegen hem: "Hein, wees beter voor je moeder dan ik geweest ben." "Dat beloof ik," riep Hein. "Geef me dan de hand er op, dan kan ik rustig in mijn graf liggen," zei de stem. Aangezien Hein niemand zag, haalde hij zijn zakdoek uit zijn zak en zwaaide daarmee ten teeken van belofte. Op eens werd de zakdoek gegrepen en toen Hein nog eens zijn belofte herhaald had, weer losgelaten. De greep bleef echter in den zakdoek te zien; en men beweert dat die zakdoek nog in de familie wordt bewaard.
De vader van mijn zegsman die dit verhaal dikwijls verteld heeft, liep op een goeden dag op de kermis in de plaats waar hij toen woonde. Daar zag hij iemand uit Hoorn, dien hij nog van vroeger kende, als kramer. Hij sprak hem aan en deze bevestigde dat de zakdoek nog bestond.
Onderwerp
SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe) 
SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe) 
Beschrijving
Een man, die altijd ruzie met zijn vrouw heeft, komt te overlijden en wordt begraven op het kerkhof. Als zijn zoon 's avonds een wandeling buiten de stad maakt, hoort hij bij het kerkhof zijn naam roepen. De stem van zijn vader maant vanuit het graf de zoon aan om beter voor zijn moeder te zijn dan de vader geweest is. De zoon belooft dit en ten teken van belofte zwaait hij met zijn zakdoek. De zakdoek wordt vastgegrepen en pas losgelaten als de zoon de belofte herhaalt. Op de zakdoek blijft de afdruk van een hand achter en de zakdoek wordt nog steeds in de familie bewaard.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 19 (1907-1908), pp. 106-107 N°114
Commentaar
[21 september] 1899
vgl. CBAK0029
Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe).
Naam Overig in Tekst
kerkhof De Keeren
kerkhof De Keeren
Hein
Hein
Naam Locatie in Tekst
Hoorn
Hoorn
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20