Hoofdtekst
Weerwolf
Over het weerwolven wordt soms nog al eens het volgende verhaald:
Te Blitterswijck was een man, die kon weerwolven, of was als weerwolf bekend. Niemand konde hem er van verlossen en wanneer hij des nachts uitging om te weerwolven, zoo was hij in een haren wolfsvel gehuld dat hem op klokslag 12 ure te middernacht werd toegebracht en aanstonds daarna moest hij gaan rondwaren. Eens echter overlegden eenige jongmans den weerwolf toch eens te betrappen. Te dien einde gingen zij des avonds zijn huis binnen en zaten zich bij den haard neder. Het werd reeds laat in den nacht, niemand sprak van naar huis gaan, de weerwolf zweette van angst en benauwdheid. Na nog eens het vuur ter dege opgerakeld en er een takkebos aan gewaagd te hebben, werd het zoo langzaam 12 ure. De weerwolf wilde de deur uit, maar jawel, dit werd hem belet, men hield hem stevig vast en wat hij ook raasde, tierde en wrong, niets kon hem uit de handen der jongmans bevrijden. Opeens valt er een groot wolfsvel uit den schoorsteen op het vuur. Het vel was weldra verbrand, maar een helschen reuk en stank verspreidde zich door het vertrek. Toen het vel tot assche verteerd was, sprak de weerwolf: 'Laat mij nu maar los. Goddank ik ben verlost.' Sinds dien tijd hoorde men niets meer van weerwolven. Het huisje waarin dit is voorgevallen is voor twee jaar gesloopt.
Over het weerwolven wordt soms nog al eens het volgende verhaald:
Te Blitterswijck was een man, die kon weerwolven, of was als weerwolf bekend. Niemand konde hem er van verlossen en wanneer hij des nachts uitging om te weerwolven, zoo was hij in een haren wolfsvel gehuld dat hem op klokslag 12 ure te middernacht werd toegebracht en aanstonds daarna moest hij gaan rondwaren. Eens echter overlegden eenige jongmans den weerwolf toch eens te betrappen. Te dien einde gingen zij des avonds zijn huis binnen en zaten zich bij den haard neder. Het werd reeds laat in den nacht, niemand sprak van naar huis gaan, de weerwolf zweette van angst en benauwdheid. Na nog eens het vuur ter dege opgerakeld en er een takkebos aan gewaagd te hebben, werd het zoo langzaam 12 ure. De weerwolf wilde de deur uit, maar jawel, dit werd hem belet, men hield hem stevig vast en wat hij ook raasde, tierde en wrong, niets kon hem uit de handen der jongmans bevrijden. Opeens valt er een groot wolfsvel uit den schoorsteen op het vuur. Het vel was weldra verbrand, maar een helschen reuk en stank verspreidde zich door het vertrek. Toen het vel tot assche verteerd was, sprak de weerwolf: 'Laat mij nu maar los. Goddank ik ben verlost.' Sinds dien tijd hoorde men niets meer van weerwolven. Het huisje waarin dit is voorgevallen is voor twee jaar gesloopt.
Beschrijving
Een aantal jongelui besloot een man, die als weerwolf bekend stond, te betrappen en gaan naar zijn huis en zetten zich bij de haard. Tegen middernacht begint de verdachte te zweten en wil weg, maar wordt tegengehouden, terwijl het vuur hoog wordt opgestookt. Dan valt het weerwolfsvel door de schoorsteen naar beneden en vat vlam, een stinkende walm verspreidend. Als het opgebrand is, is de weerwolf verlost en valt niemand meer lastig.
Bron
Willem de Blécourt, Volksverhalen uit Nederlands Limburg, Utr./Antw.1981, 28 N°1.3
Motief
D793.2 - Disenchantment made permanent by burning cast-off skin. 
D793.2 - Disenchantment made permanent by burning cast-off skin. 
D113.1.1 - Werwolf.
D113.1.1 - Werwolf.
Commentaar
W. Hermans, Blitterswijck, hs. ca. 1874
ca. 1874
Naam Locatie in Tekst
Blitterswijck
Blitterswijck
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22