Hoofdtekst
Der wie ris in kear in tsjoenster by ús buorfrou yn 'e hûs. Dat hie myn suster sjoen. Doe gong se gau hinne en sy struide in hânfol sâlt op it strjitsje foar de doar fan buorfrou.
Sâlt is heilich en sy tocht: nou komt de tsjoenster dêr net oer. En ja, doe't de tsjoenster nei hûs ta soe en de doar iependie koe se der net útkomme. Hja koe net troch it sâlt hinne.
Doe kom der in klok mei pykjes oan, en dy gongen der oer hinne en doe koe de tsjoenster it ek. As der earst mar ien oer hinne west hat, dan hat it sâlt gjin kracht mear.
Sâlt is heilich en sy tocht: nou komt de tsjoenster dêr net oer. En ja, doe't de tsjoenster nei hûs ta soe en de doar iependie koe se der net útkomme. Hja koe net troch it sâlt hinne.
Doe kom der in klok mei pykjes oan, en dy gongen der oer hinne en doe koe de tsjoenster it ek. As der earst mar ien oer hinne west hat, dan hat it sâlt gjin kracht mear.
Beschrijving
Mijn zus zag een heks in het huis van de buurvrouw, ging erheen en legde zout op het stoepje voor de deur; toen kon de heks niet naar buiten. Er kwam echter een kloek met kuikentjes en toen die erover waren gegaan, kon de heks er ook over.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 957, verhaal 2 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
20 oktober 1972
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21