Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

CJ095909

Een sage (mondeling), zondag 15 oktober 1972

Hoofdtekst

Der wie ris in doomny dy wenne mei syn húshâldster yn in doarp. De pasterije stie hwat achterôf.
Op in joun kom dêr in man by de doar, dy frege of er dêr dy nachts ek sliepe koe. En hy woe ek graech hwat to iten ha. De doomny wie in guodlik man. De fremde man mocht der yn komme en der woarde him iten en drinken foarset. Dat smakke him lekker.
Hja praetten hwat mei elkoar en doe frege dy fremde man as doomny wolris bang wie, omdat er dêr sa iensum wenne.
"Né," sei de doomny, "ik bin noait bang, hwant ik fortrou to'n earsten op God en ten twadden ha 'k in grouwe houn. Dy kin wol twa man oan."
Foar dat se op bêd gongen die de doomny in gebed, dêr't er ek de fremde man yn bihelle.
Doe wiisde de húshâldster de man syn keamer oan, flak boven harres en doe gongen se allegear op bêd. Mar de fremde man forliet it bêd wer en gong sitten to skriuwen. En doe gong er hiel sunich by de trappen del en ta de doar út.
Dat hie de húshâldster allegear heard, omdat dy der flak ûnder slepte. Hja makke gau de doomny wekker. Doe gongen se togearre nei de keamer ta dêr't dy fremde man oernachtsje soe. It bêd wie leech en der lei in brief op 'e tafel. Dêr stie yn, dat hy wie de oerste fan in roversbinde. It hie syn doel west de doomny to formoardzjen en mei syn maten de pasterije leech to roven. Mar hy wie ta in oar ynsjoch kom. Troch de goede bihandeling yn 'e pasterije, mar fral troch it gebet. Dat gebet hie him sterk troffen. Doe koed er syn plan net mear trochsette. Mar dit woed er noch àl even sizze: doomny moest noait wer op 'e houn fortrouwe, hwant dy hong boven yn in beam.

Onderwerp

VDK 0958J* - De dominee en de roverhoofdman    VDK 0958J* - De dominee en de roverhoofdman   

Beschrijving

Er was een dominee die met zijn huishoudster ver buiten het dorp woonde. Op een dag kwam er een man die om eten en een slaapplaats vroeg. De gastvrije dominee liet hem binnen. De dominee zei dat hij nooit bang was omdat hij allereerst op God vertrouwde en bovendien een hele enge hond had. Voordat ze gingen slapen bad de dominee, en hij betrok de vreemdeling in het gebed. De man verliet al gauw zijn bed, schreef iets en sloop er toen vandoor. Hij bleek een rover te zijn geweest die de dominee met zijn bende had willen beroven en doden, maar hij was tot andere inzichten gekomen dankzij de gastvrijheid maar vooral dankzij het gebed. Wel schreef hij nog dat de dominee niet teveel op zijn hond moest vertrouwen, want die hing nu boven in een boom.

Bron

Collectie Jaarsma, verslag 959, verhaal 9 (archief Meertens Instituut)

Commentaar

15 oktober 1972
De dominee en de roverhoofdman

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21