CJ099206

To Raerd (= Rauwerd) wenne in boerefeint, dy wie noait bang. De boer tochte: "ik woe him wolris bang sjen." Doe bitocht er hwat. Hy sei tsjin 'e feint en 'e faem: "Ik gean fuort. Jimme matte de doarren al goed fêst dwaen, hwant men kin net ris witte hwat der nei binnen slûpt. De boer gong ta de skuorredoar út, mar hy kaem der stikem ta in achterdoarke wer yn en gong yn 't hea lizzen sûnder dat ien it fornaem. It wie dêr roettsjuster.
Doe fluite er.
De faem sei tsjin 'e feint: "Ik hear hwat."
De feint sei: "Ik haw neat heard."
De boer fluite wer ris. En alris wer.
De faem waerd sa bang, hja sette de lampe del en naeide út.
Doe sei de feint: "Nou woe ik it nòch wolris in kear hearre."
Der waerd wèr fluite.
Doe sei de feint: "Ik mat de hynders noch even drinken jaen."
Doe't er dat dien hie, gong er nei de golle mei de heafoarke.
Doe sei de boer gau: "Ik bin it."

Een boerenknecht beweert dat hij nooit bang is. De boer wil dat eens testen. Daarom gaat hij weg en zegt dat de knecht en de meid alles goed moeten afsluiten. De boer komt stiekem weer achterom de schuur in en gaat in het hooi liggen. Dan fluit hij. De meid hoort dat steeds, en gaat er op een gegeven moment vandoor. De knecht zegt niets te horen, maar gaat uiteindelijk naar de schuur. Hij geeft de paarden drinken en dan gaat hij met de hooivork naar de hooiberg toe. De boer verraad zichzelf dan gauw.

Collectie Jaarsma, verslag 992, verhaal 6 (archief Meertens Instituut)

20 maart 1973

Raerd    Raerd   

Rauwerd    Rauwerd   

2013-03-01 14:46:21