Hoofdtekst
Beppe sei altyd: Hwat gebeure mat, sil gebeure. Dat kinne minsken net keare.
Hja wenne tichte by minsken, dy hienen in lyts bern. Der wie in feart by it hiem en der wie sein woarn yn it wetter fan dy feart soe nochris ien dea reitsje. Dêrom hienen dy lju it bern altyd oan 't tou, dan koe it net by 't wetter komme.
Op in kear doe hie der in houn - in rûge houn wie 't - yn 't wetter west, Hy skodde syn pels út flak by it bern. Dat bern krige sa'n wetter yn 't mûltsje en yn 'e egen, dat it is stikt. Sa wie 't dochs troch 't wetter dearekke.
Hja wenne tichte by minsken, dy hienen in lyts bern. Der wie in feart by it hiem en der wie sein woarn yn it wetter fan dy feart soe nochris ien dea reitsje. Dêrom hienen dy lju it bern altyd oan 't tou, dan koe it net by 't wetter komme.
Op in kear doe hie der in houn - in rûge houn wie 't - yn 't wetter west, Hy skodde syn pels út flak by it bern. Dat bern krige sa'n wetter yn 't mûltsje en yn 'e egen, dat it is stikt. Sa wie 't dochs troch 't wetter dearekke.
Beschrijving
Als iets gebeuren moet, dan gebeurt het: een klein kind was voorbestemd te sterven door het water. Uit angst hielden de ouders het altijd aan een touw, zodat het niet te water kon raken. Op een dag was een ruige hond het water in geweest. Daarna schudde het beest zijn vacht uit, en er kwam zoveel water in de mond en ogen van het kindje dat het toch door water is gestorven.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1012, verhaal 16 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
12 mei 1973
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21