Hoofdtekst
Der wie in âld man dy wenne op in âld boerespultsje yn 'e Westerein fan Droegeham. Op in joune lei er op bêd en hy hie 't finster opskoud fanwege de waermte. De âld man wie slim dôf, mar hy koe noch wol hearre dat der lawaei yn 'e keamer wie. Der wie in katûle ta 't iepen finster hinne flein en dy fleach oeral yn 'e keamer tsjinoan.
De âld man kaem fan bêd ôf, hwant hy tocht dat der in ynbrekker wie. Doe fleach dy katûle him tsjin 'e egen oan. "Och, och," klage de âld man, "sille se my nou ek noch blyn meitsje? Dôf bin 'k al."
De âld man kaem fan bêd ôf, hwant hy tocht dat der in ynbrekker wie. Doe fleach dy katûle him tsjin 'e egen oan. "Och, och," klage de âld man, "sille se my nou ek noch blyn meitsje? Dôf bin 'k al."
Beschrijving
Een dove oude man hoort ondanks zijn doofheid lawaai, want er is een katuil naar binnen gevlogen die overal tegenaan botst. De man denkt dat het een inbreker is. Als de katuil langs zijn ogen scheert, klaagt hij of hij ook nog blind moet worden, terwijl hij als doof is.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1034, verhaal 9 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
21 juni 1973
Naam Locatie in Tekst
Westerein 
Westerein 
Droegeham
Droegeham
Westeinde
Westeinde
Drogeham
Drogeham
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21